امكان سنجي اعراض از ياخته هاي جنسي و جنين و پيامدهاي آن در فقه اماميه

Feasibility of Rejecting Sexual Cells and the Fetus and Its Consequences in Imamite Jurisprudence

در درمان‌هاي نوظهور ناباروري به روش اهداي سلول جنسي و يا اهداي جنين، بر اساس فتاواي بعضي از فقهاي معاصر و نظريه برخي فقه‌ پژوهان انتساب كودك حاصل از اهداي اسپرم، تخمك و جنين به پدر و مادر بيولوژيك، مشروط به عدم اعراض آن‌ها از ياخته‌هاي جنسي و يا جنين اهدايي است. اين به آن معني است كه اگر اهداكننده از اسپرم يا تخمك و نيز جنين حاصل از تلقيح خارجي خود، اعراض كرده باشد، كودك تولد يافته به ايشان ملحق نيست و ملتزم به آثار تابع نسب چون ارث، حضانت، نفقه نخواهد بود. در اين پژوهش با نقد و بررسي اين نظريه با ماهيت شناسي اعراض از ياخته‌هاي جنسي و جنين و نيز بررسي مفهوم و ماهيت نسب، اثبات‌ شده است سلب نسب و آثار آن به‌وسيله اعراض ممكن نيست؛ گرچه پيامدهاي ديگري چون اسقاط حق اولويت استفاده، سلب مسئوليت از تصرف كننده و جواز انهدام بسته‌هاي فريزشده و مانند آن بر آن مترتب است.