بررسي فقهي رعايت توان متربي در اقدامات تربيتي

انسان موجودي مركب از روح و جسم، ذوابعاد و به اصطلاح داراي ساحات وجودي است. تكامل آدمي، تدريجي بوده و در تمام ابعاد و ساحات، قابليت كامل شدن را دارد. اما توان و استعدادهاي آدمي خودبه‌خود شكوفا نمي‌شوند بلكه بايد شرايط لازم آن فراهم گردد، حال به مهيا نمودن اين شرايط و زمينه‌ها «تربيت» اطلاق مي‌شود. رعايت توان و ظرفيت متربي به ‌عنوان اصل عام بر هر روش و اقدام تربيتي اثرگذار و حاكم بر كاربست ساير اصول تربيتي است. نظر به اهميت اين اصل، بررسي حكم فقهي اين قاعده تربيتي، بيش‌ازپيش لزوم پيدا ميكند. اين نوشته در پي آن است كه حكم فقهي «رعايت توان متربي» در اقدامات تربيتي را با روش تحقيق اجتهادي از خلال ادله عقلي و نقلي استنباط نمايد.