بررسي فقهي سيره معصومين در تربيت اخلاقي

تربيت اخلاقي كه حاصل نگاه علمي به تربيت و تمايز ساحت‌هاي مختلف آن از يكديگر است، فرايند ياري‌رساني به متربي براي ايجاد تغيير تدريجي در ساحت صفت و رفتار اخلاقي است كه به واسطه عامل انساني ديگر و به‌منظور زمينه‌سازي در جهت تخلق وي به فضايل اخلاقي و دوري از رذايل اخلاقي و نهايتاً نيل به كمال اخلاقي صورت مي‌گيرد. اين مقاله با روش تحقيقي تحليلي محتوا، سيره معصومين( در تربيت اخلاقي را از نگاه فقهي بررسي كرده و به اين نتيجه رسيده است كه علاوه بر وجود تربيت اخلاقي در سيره اين بزرگواران، اين امر به دو صورت «پيش‌گيرانه و درمان‌گرانه» جاري بوده و با روش‌هاي گوناگون: موعظه، سالم‌سازي محيط، امر و نهي، سؤال و جواب، نظارت و مراقبت انجام مي‌گرفت. فضائل و رذايل اخلاقي نيز از مواردي است كه در اين مقاله مورد بررسي قرار گرفته است.