تحقق توسعه پايدار در قالب مفهوم شهر دوستدار كودك

فضاهاي شهري طوري سازمان يافته‌اند كه اغلب نيازهاي كودكان در آن ناديده گرفته مي‌شود. اين در حالي است كه كودكان عامل پيوند نسل‌هاي گذشته، حال و آينده در هر جامعه محسوب مي‌شوند. هدف پژوهش بررسي وضعيت منطقه سه شهر تبريز يكي از مناطق دهگانه شهري، از لحاظ شاخص‌هاي كالبدي، اجتماعي- فرهنگي، محيطي و رواني به جهت مناسب بودن براي كودكان مي‌باشد. تحقيق حاضر از نوع كاربردي مي‌باشد و روش جمع‌آوري داده و اطلاعات در آن اسنادي و پيمايش است. جامعه آماري پژوهش كليه شهروندان منطقه سه شهر تبريز بوده، كه از بين آنها 384 نفر به روش نمونه‌گيري خوشه‌اي مطالعه شده‌اند. در همين راستا شاخص شهر دوستداركودك در قالب پرسشنامه و در 4 بعد كالبدي، فرهنگي- اجتماعي، محيطي و رواني تنظيم شد. جهت تجزيه و تحليل پرسشنامه با استفاده از تست تي تك متغيره، تست تي مستقل، آزمون رتبه‌بندي تك متغيره ويلكاكسون و آزمون كروسكال واليس استفاده شد. بررسي وضعيت منطقه سه از لحاظ شاخص‌هاي پژوهش، عدم مناسب بودن منطقه سه براي كودكان را نشان داد. همچنين نتايج نشان داد كه بين نظرهاي زنان و مردان تنها در شاخص محيطي تفاوت معني‌دار وجود دارد؛ كه زنان نسبت به مردان منطقه سه را از لحاظ شاخص محيطي تاحدودي نامناسب‌تر براي كودكان ارزيابي كرده‌اند.