تحليل انتقادي گفتمان هاي تربيت شهروندي بعد از انقلاب اسلامي

تحقيق حاضر در چهارچوب تحليل انتقادي گفتمان به بررسي تربيت شهروندي در گفتمان­ هاي بعد از انقلاب اسلامي مي­پردازد. به همين منظور، متون و اسناد مرتبط با مقوله تربيت شهروندي در پنج دوره مذكور با روش نورمن فركلاف، در سه سطح «توصيف متن»، «تحليل روندهاي توليد و تفسير»، و «تبيين بافت اجتماعي» مورد تحليل قرار گرفته است. گفتمان مسلط تربيت شهروندي، گفتمان شهروند اخلاقي- قانون مدار است كه تربيت شهروندي را با محوريت دين و احكام اسلامي مي‌پذيرند؛ هر گفتمان با طرد گفتمان پيشين و برجسته سازي و محوري نمودن نظرات و سياست­هاي مورد نظر، موجوديت خود را تحكيم و تثبيت نموده. گفتمان­هاي بعد از انقلاب به همه مقوله­ ها و شاخص­هاي تربيت شهروندي به صورت متوازن و متعادل نپرداخته اند و نيز شهروند بازنمود شده در اين گفتمان­ها موجودي است تك بعدي كه تنها در هر دوره در يكي از ابعاد رشدي سريع و نامتوازن را تجربه كرده است. در غالب موارد، اسناد مورد بررسي از الگوي تك­ گفتماني پيروي مي­كنند و علاقه­اي به استفاده از عناصر گفتمان­هاي رقيب ندارند.