بهره‌گيري از سياق متني در معناشناسي ساختگراي قرآن كريم

معناشناسي ساختگراي قرآن، معناي واژگان را با استفاده از متن قرآن و از طريق روابط هم‌نشيني و جانشيني واژگان تعيين مي‌كند. در اين روش، توجه به واحدهاي زبانيِ «واژه» و «جمله»، بدون درنظر گرفتن «گفتمان» صورت مي‌گيرد. بنابراين بخشي از سياق متني آيات در شناخت معنا لحاظ نمي‌شود. پژوهش حاضر با هدف افزايش دقت در معناشناسي ساختگراي قرآن، درصدد است با استفاده از روش توصيفي ـ تحليلي، چگونگي به‌كارگيري روابط معنايي ميان جملات و نيز جانشينان مفهومي را در جهت بهره‌گيري از سياق متني، بررسي نمايد. بنابراين با تعريف روابط معنايي مكمّلي، تقابلي و اشتدادي ميان جملات، روابط متناظر ميان واژگان، بيش از آنچه از طريق تك‌جمله تعيين مي‌شد، به دست مي‌آيد. نيز توجه به جانشينان مفهومي واژه، كه توصيف يا مصاديقي از يك مفهوم اند، ويژگي‌هاي بيشتري از واژه را نمايان مي‌كند. با اين ملاحظات، علاوه بر افزايش تعداد هم‌نشينان و جانشينان، نوع رابطۀ واژگان دقيق‌تر تعيين مي‌شود.