نقش واسطه‌اي خوددلسوزي در رابطه با تنظيم هيجاني و سازگاري رواني- اجتماعي با خودكارآمدي تحصيلي در دانش‌آموزان داراي اختلالات يادگيري

Mediating Role of Self-compassion in Relatoinship between Emotional Regulation Psychosocial Adjustment and Academic Self-efficacy in Students with Learning Disabilities

هدف از پژوهش حاضر نقش واسطه اي خوددلسوزي در رابطه با تنظيم هيجاني و سازگاري رواني- اجتماعي با خودكارآمدي تحصيلي در دانش آموزان داراي اختلالات يادگيري بود. مطالعه حاضر، از نوع توصيفي - همبستگي بود. تعداد 213 نفر از دانش آموزان داراي اختالالت يادگيري شهرستان مهريز به شيوه نمونه گيري خوشه اي چندمرحله اي و با استفاده از جدول مورگان و كرجسي دراين پژوهش شركت كردند. ابزارهاي پژوهش شامل مقياس خودكارآمدي تحصيلي چمرس و همكاران 2331 پرسشنامه تنظيم هيجان گراس و جان 2330 ؛ پرسشنامه سازگاري دانش آموزان سينها و سينگ 1330 و مقياس خوددلسوزي ريس و همكاران 2311 بود. براي بررسي مدل پژوهش از روش دو مرحله اي پيشنهاد شده توسط اندرسون و گربينگ 1311 و ويرايش بيست و دوم نرم افزار مدلسازي معادلات ساختاري AMOS استفاده شد. نتايج نشان داد كه تنظيم هيجان و سازگاري رواني- اجتماعي با خودكارآمدي تحصيلي رابطه معنادار دارد. به اين معني كه تنظيم هيجان و سازگاري رواني- اجتماعي پيش بيني كننده متغير مستقل است. همچنين خوددلسوزي هم توانست نقش واسطه اي بين تنظيم هيجان و سازگاري رواني- اجتماعي با خودكارآمدي تحصيلي داشته باشد.

فاقد چكيده