تحليل داده‌بنياد آپارتمان‌نشيني از نگاه زنان شهر بروجرد

دگرگوني­هاي چند دهه­ي اخيرِ شيوه­ي سكونت در ايران سبب گرايش افراد به آپارتمان­نشيني شده و تحليل و بررسي ابعاد اين پديده از ديدگاه كنشگران درگير آن امري ضروري است. اين پژوهش با هدف تحليل زندگي آپارتمان­نشيني از نگاه زنان -كه نيمي از ساكنان آپارتمان­ها هستند- با روش نظريه­ي مبنايي، نمونه­گيري هدفمند و مصاحبه عميق انجام شده است. زنان 50-15 ساله خانه­دار كه حداقل به مدت يك­سال آپارتمان­­نشيني را تجربه كرده­اند، جامعه­ي مورد مطالعه اين تحقيق را دربرمي­گيرد. نتايج نشان داد، اين افراد شيوه­ي سكونت «آپارتمان­نشيني» را در اثر شرايط علّي رانشي و كششي برگزيد­ه­اند و براي شيوه­ي زندگي خود راهبرد آپارتمان­گرايي را اتخاذ كرده­اند كه متأثر از بستر حاكم و شرايط مداخله­گر بوده و پيامدهاي مثبت و منفي به دنبال دارد. دستاورد جديد تحقيق حاضر، تأكيد بر مقوله­ي «جنسيت زنانه» در درك پديده­ها و ساخت مفهوم «آپارتمان­گرايي» و نشان دادن وجه تمايز آن با مفهوم «آپارتمان­نشيني» است.