تبادلات بينافرهنگي در بين‌المللي‌شدن آموزش‌عالي؛ تجارب دانشجويان دكتري خارجي شاغل به تحصيل در ايران

هدف اين مقاله توصيف و تفسير تجارب زيسته دانشجويان دكتري خارجي شاغل به تحصيل در ايران از زندگي و تحصيل است. چالش‌ها و دشواري‌هايي كه دانشجويان دكتري خارجي با آن مواجه مي‌شوند، مي‌‌تواند در شكل‌گيري هويت دانشگاهي و احساس تعلق آنان به اجتماع علمي و معرفتي و نيز فرهنگي كه در آن تحصيل مي‌‌كند مانع به‌وجود آورد. خاستگاه نظري پشتيبان اين موضوع در مباحث مرتبط با «مبادلات دانشگاهي» و «مطالعات دوره دكتري»، به‌عنوان مباحث مهم و مرتبط با بين‌المللي‌شدن آموزش‌عالي است. روش تحقيق به‌شيوهٔ مردم‌نگاري است و اطلاع‌‌رسان‌هاي اين پژوهش يازده دانشجوي دكتري از كشورهاي افغانستان، لبنان و هند در رشته‌‌ها و دانشگاه‌هاي مختلف بودند كه به‌صورت گلوله برفي انتخاب شدند. طرحواره مفهومي مك آلپاين و نورتن (2012) براي فهم كليت تجارب دانشجويان به‌كار گرفته شد. تجارب زيستهٔ دانشجويان با مد نظر داشتن سه بافت الف) رشته‌‌اي/گروه آموزشي؛ ب) نهادي؛ و ج) اجتماعي/فرااجتماعي، تفسير شد. اين بافت‌هاي تو در تو امكان شناخت لايه‌‌ها و پيچيدگي‌‌هاي زندگي و تحصيل دانشجويان خارجي در ايران را فراهم آورد. يافته‌‌هاي پژوهش ذيل نُه مقوله توصيف و تفسير شد. نتايج حاكي از آن است كه به‌رغم آنكه تجارب زيستۀ اين دانشجويان از تحصيل در كشورمان در كل منفي نبوده است، اما در مجموع به‌گونه‌‌اي نبوده است كه توانايي گفتگوي بين‌فرهنگي و تلفيق فرهنگ كشور ميزبان در كليت تجارب آنان را فراهم آورد يا آنان را در مسيري كم‌تنش و ملايم براي تكوين هويت آكادميك‌شان هدايت كرده باشد.

اين مقاله فاقد چكيده انگليسي است