ظرفيت هاي برنامه درسي در مواجهه با تعليم آموزه هاي ديني با الهام از رويكرد زيبايي شناسي

هدف پژوهش حاضر، تبيين جايگاه مغفول رويكرد زيبايي‌شناسي در برنامه درسي است. توضيح اينكه تربيت از خصلتهاي انساني به‌شمار مي‌رود. همچنين براساس تعاليم اسلامي، فطرت انسان داراي اقتضائاتي براي تربيت كردن است كه يكي از آن‌ها زيبايي‌جويي و زيبايي‌طلبي است. خداوند براي تربيت انسان به زيبايي‌جويي وي اشاره كرده و زبان كتاب هدايت خود را متناسب با آن انتخاب كرده است. ازآنجاكه هدف و رسالت اصلي قرآن نيز هدايت بشريت به مسير حقيقي و خداشناسي است و نظام آموزشي و برنامه درسي نيز هدفي جز تعليم و تربيت فراگيران ندارد، بنابراين برنامه درسي نيز مي‌تواند از زبان اعجازآميز قرآن كه همان زيبايي‌شناختي است، استفاده كرده و موفقيت كسب كند. براي همين اين مقاله درصدد تبيين جايگاه مغفول رويكرد زيبايي‌شناسي در برنامه درسي، توصيف نگاه زيبايي‌شناسانه، زبان اعجازآميز و موفق اسلام و قرآن به تعليم و تربيت و الهام از تجربه قرآن و تجويز آن به برنامه درسي به‌روش تحليلي - استنتاجي است. براساس نتايج اين پژوهش، تربيت زيبايي‌شناختي در حال حاضر براي نظام آموزشي ما فراتر از حد ضرورت و به‌عنوان يك رويكرد مكمل و حتي جايگزين رويكرد فعلي مطرح است. تعاليم اسلامي ازطريق تربيت زيبايي‌شناسي بهتر مي‌تواند فضاي لازم را براي حضور در برنامه درسي پيدا كند. شايان ذكر است كه تربيت زيبايي‌شناسي داراي ويژگي‌ها و پيامدهاي خاص در برنامه درسي است كه از آن جمله مي‌توان به توجه به ادراك عميق و تخيل فراگيران، تجسم ذهني و خيالي، مديريت هيجانات، ايجاد شور و نشاط و... اشاره كرد.