رابطۀ ويژگيهاي شخصيتي و درگيري والدين در امور تحصيلي فرزندان با انگيزش تحصيلي

هدف اصلي پژوهش حاضر بررسي رابطۀ ويژگيهاي شخصيتي و درگيري والدين در امور تحصيلي فرزندان با انگيزش تحصيلي در دانش‌آموزان مقطع متوسطه است. پژوهش حاضر از نوع توصيفي و با روش همبستگي است. جامعۀ آماري اين پژوهش همۀ دانش‌­آموزان دختر و پسر دبيرستانهاي شهر ابركوه در سال تحصيلي 1394-1393 بودند. نمونۀ پژوهش شامل 250 نفر (149 دختر و 101 پسر) بود كه به روش نمونه‌­گيري خوشه­‌اي چندمرحله‌­اي انتخاب شدند. براي سنجش متغيرهاي پژوهش از پرسشنامۀ انگيزش تحصيلي (والرند و همكاران، 1992)، پرسشنامۀ شخصيتي پنج عاملي نئو و پرسشنامۀ درگيري والدين در امور تحصيلي فرزندان (ثنايي، 1375) استفاده شده است. نتايج پژوهش حاضر نشان داد كه ابعاد برون­گرايي، انعطاف‌­پذيري، سازگاري و وظيفه­‌شناسي و درگيري والدين در امور تحصيلي رابطۀ معنادار و مستقيم با انگيزش دروني دارند، اما انعطاف‌­پذيري، وظيفه­‌شناسي و درگيري والدين در امور تحصيلي به صورت مناسب مي‌­توانند انگيزش دروني را پيش‌­بيني كنند كه سهم وظيفه­‌شناسي بيشتر بود. ابعاد برون­گرايي، سازگاري و وظيفه­‌شناسي و درگيري والدين در امور تحصيلي رابطۀ معنادار و مستقيم با انگيزش بيروني دارند، اما تنها بعد وظيفه‌­شناسي و درگيري والدين در امور تحصيلي به صورت مناسب مي­‌توانند انگيزش بيروني را پيش­‌بيني كنند كه سهم وظيفه‌­شناسي بيشتر بود. ابعاد انعطاف‌پذيري، سازگاري و وظيفه‌­شناسي رابطۀ معنادار و معكوس بابي­انگيزگي دارند، اما تنها ابعاد انعطاف‌پذيري و وظيفه­شناسي به صورت مناسب مي‌­توانند بي­انگيزگي را پيش‌­بيني كنند كه سهم وظيفه­‌شناسي بيشتر بود.

اين مقاله فاقد چكيده لاتين است