به‌كارگيري الگوريتم فرا‌كاوشي چرخه آب به‌منظور تعيين الگوي بهينه كشت زراعي در مقايسه با الگوريتم ژنتيك و مدل برنامه‌ريزي خطي (مطالعه موردي: شبكه آبياري ورامين)

با توجه به افزايش مصرف آب، توجه به تخصيص منابع بهينه آب نياز است. در دهه‌هاي اخير، استفاده از روش‌هاي تكاملي هوشمند براي بهينه‌سازي تخصيص آب گسترش پيدا كرده است. هدف از اين مطالعه، توسعه يك مدل برنامه‌ريزي منابع آب براي تعيين كشت مناسب، بهره‌برداري بهينه از منابع آب زيرزميني و منابع آب و همچنين نحوه تخصيص آب در ميان محصولات كشاورزي به‌منظور به حداقل رساندن اثرات جانبي ناشي از كمبود آب و افزايش درامد آن است. در اين مطالعه به‌منظور به حداكثر رساندن سود و كاهش حداكثري مصرف آب، براورد نياز آب به محصول در دوره‌هاي مختلف براي بهينه‌سازي مديريت الگوهاي برداشت و مديريت آبياري در كشت در شبكه آبياري ورامين با استفاده از الگوريتم تكاملي جديد چرخه آب استفاده شد. سپس براي اعتبارسنجي روش، نتايج آن با مدل برنامه‌ريزي خطي و الگوريتم ژنتيك مقايسه شد (9963/0 = 2R) نتايج نشان داد كه الگوي كاشت منطقه مطلوب نبوده و كشت محصولاتي نظير گندم، جو، گوجه‌فرنگي، خربزه و يونجه به صفر رسيده است. در الگوي جديد، بيشترين سطح زير كشت به محصولات صنعتي مانند كلزا و پس از آن به خيار و ذرت اختصاص داده شد در حالي كه درامد حدود 11 درصد افزايش يافت. علاوه‌بر آن، مقداري آب در ماه‌هاي مختلف در شبكه باقي مي‌ماند كه مي‌توان از آنها به‌منظور تزريق به سفره‌هاي زيرزميني و يا كشت ساير محصولات بر اساس ميزان آب موجود استفاده كرد.