اثربخشي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر خودكارآمدي مادران داراي كودك اوتيسم

فشار رواني كه به مادران كودكان اوتيسم وارد مي‌شود، منجر به كاهش خودكارآمدي اين مادران مي‌شود. پژوهش حاضر با هدف تعيين تأثير درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر خودكارآمدي مادران داراي كودك اوتيسم انجام گرفته است. پژوهش حاضر از نوع نيمه آزمايشي با پيش‌آزمون - پس‌آزمون و گروه گواه بود. جامعه آماري پژوهش را مادران داراي كودك اوتيسم شهر اصفهان تشكيل دادند كه از ميان آنان 30 نفر به روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شدند و با گمارش تصادفي به دو گروه آزمايشي (15 نفر) و گواه (15 نفر) تقسيم شدند. به دليل ريزش نمونه، 10 نفر در گروه آزمايش و 12 نفر در گروه گواه باقي ماندند. ابزار پژوهش، مقياس خودكارآمدي مادران بركلي ساخته هالووي و همكاران (2005) بود. گروه آزمايش هشت جلسه 90 دقيقه‌اي درمان گروهي مبتني بر پذيرش و تعهد را دريافت كردند و براي گروه گواه هيچ مداخله‌اي اعمال نشد. داده‌ها با بهره‌گيري از تحليل كوواريانس چندمتغيره (مانكوا) تجزيه‌وتحليل شدند. نتايج نشان داد كه درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر افزايش خودكارآمدي و مؤلفه‌هاي آن (مسئوليت‌پذيري، خودمديريتي، پذيرش فرزند و ارزيابي مثبت فرزند) در مادران داراي كودك اوتيسم مؤثر بوده است (0/05>p). از اين رو مي‌توان گفت درمان مبتني بر پذيرش و تعهد مي‌تواند در افزايش خودكارآمدي مادران داراي كودك اوتيسم مؤثر باشد و از طريق اين نوع درمان مي‌توان به مادران داراي كودكان اوتيسم كمك كرد.

اين مقاله فاقد چكيده انگليسي است