پيش‌بيني كيفيت زندگي بر اساس تعهد اخلاقي، تجربه معنوي روزانه و خوديابي در دانشجويان شاهد و ايثارگر

هدف اين مطالعه بررسي رابطه تعهداخلاقي، تجربه معنوي روزانه و خوديابي در پيش‌بيني كيفيت زندگي دانشجويان بود. اين پژوهش توصيفي و مطالعات همبستگي از نوع پيش‌بيني بوده است. جامعه آماري 1098 نفر شامل تمام دانشجويان شاهد و ايثارگر شاغل به تحصيل در سال تحصيلي 96-97 در دانشگاه آزاد اراك بود كه از ميان آنها 285 نفر با روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شدند. ابزار پژوهش پرسشنامه كيفيت زندگي سازمان بهداشت جهاني ­ـ فرم كوتاه (1989)، مقياس تعهد اخلاقي (هاشمي و همكاران، 1395)، مقياس تجربه معنوي روزانه (اندروود و ترسي، 2002) و مقياس خوديابي (اكبري بلوطبنگان و رضايي، 1393) بوده است. نتايج تحليل آماري نشان داد بين متغيرهاي تعهد اخلاقي، تجربه معنوي روزانه و خوديابي با كيفيت زندگي رابطه مثبت و معنادار وجود دارد. تجربه معنوي روزانه و خوديابي مي­تواند تغييرات مربوط به كيفيت زندگي را بين دانشجويان به‌گونه‌اي معنادار تبيين و پيش­بيني كند. با توجه به نتايج اين پژوهش به‌نظر مي­رسد مي­توان با به‌كارگيري شيوه‌هايي براي افزايش تعهد اخلاقي، تجربه معنوي روزانه و خوديابي در دانشجويان به ارتقاي سطح كيفيت زندگي بين آنها كمك كرد.