اثربخشي گروه درماني به شيوه تحليل تبادلي بر ابراز احساسات، افزايش احترام متقابل، حل تعارض زناشويي و رضايت زناشويي

هدف اين پژوهش تعيين ميزان اثربخشي گروهي­درماني به شيوه­ تحليل تبادلي بر افزايش ابراز احساسات، احترام متقابل، حل تعارض زناشويي و رضايت زناشويي زوجين شهر اهواز بود. نمونه اين پژوهش شامل 30 نفر از اين جامعه بود كه به روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شدند. 15 نفر در گروه آزمايش و 15 نفر در گروه گواه به صورت تصادفي تقسيم شدند. طرح پژوهش تجربي از نوع پيش‌آزمون ـ پس‌آزمون با گروه كنترل و آزمايش و دوره پيگيري بود. ابزار اندازه‌گيري شامل پرسشنامه رضايت زناشويي انريچ (السون، 1989) و پرسشنامه ابراز احساسات (اميني قمي، 1380) بود. براي اجرا در ابتدا از هر دو گروه پيش‌آزمون گرفته شد. سپس گروه آزمايش در هشت جلسه 90 دقيقه­اي شركت كردند و بعد از هر دو گروه پس آزمون گرفته، و يك ماه بعد مرحله پيگيري انجام شد. تحليل داده­ها با استفاده از تحليل كوواريانس چندمتغيري (مانكوا) و تحليل كوواريانس يكراهه (آنكوا) صورت گرفت. نتايج نشان داد كه اثربخشي گروهي­درماني به شيوه­ تحليل تبادلي بر افزايش ابراز احساسات، احترام متقابل، حل تعارض زناشويي و رضايت زناشويي زوجين شهر اهواز مؤثر است و اين نتيجه در مرحله پيگيري نيز پايدار بود.