ساختار جريان و آبشستگي موضعي در اطراف پايه‌هاي پل تكي و دوتايي

در اين تحقيق به بررسي آزمايشگاهي ساختار جريان در اطراف پايه­هاي پل استوانه­اي پرداخته شده است. به منظور بررسي اثر فاصله پايه­هاي پل بر آبشستگي و ساختار جريان پيرامون پايه، آزمايش­هايي در حالت­هاي تك پايه و دو پايه با دو فاصله متفاوت نسبت به هم در يك فلوم آزمايشگاهي به طول 15، عرض 7/0 و ارتفاع 6/0 متر انجام شده است. مؤلفه­هاي طولي، عرضي و عمقي سرعت متوسط جريان در حفره آبشستگي پيرامون پايه­ها در شبكه­اي از نقاط در چهار عمق 10، 15، 20 و 25 ميليمتري از بستر فرسايش­يافته با استفاده از يك دستگاه سرعت­سنج سه­بعدي صوتي داپلر اندازه­گيري گرديد. بر اساس اطلاعات به­دست آمده، تغييرات مؤلفه­هاي سرعت در سه مقطع مختلف به تفصيل مورد بحث قرار گرفته است. نتايج نشان مي­دهد كه اثر متقابل دو پايه با فاصله كم روي يكديگر باعث تشديد فرآيند آبشستگي در فاصله بين دو پايه و محل پايه دوم گرديده است. همچنين افزايش تعداد پايه­ها منجر به توسعه عرضي حفره آبشستگي و در نتيجه افزايش حجم گودال آبشستگي شده است. از طرفي ديگر، تغييرات سرعت و تغييرات شكل حفره روند مشابهي را دنبال مي­كنند. به طور كلي نتايج نشان­دهنده تأثير قابل­توجه فاصله بين پايه­ها بر ميدان جريان و آبشستگي موضعي بستر است كه بايستي در مرحله طراحي به دقت مورد توجه قرار گيرد. همچنين، مقايسه­اي بين دقت برخي مدل­هاي متداول در برآورد حداكثر عمق آبشستگي در اطراف پايه­هاي تكي و دوتايي انجام شده است.