رابطه پيوند با والدين و بهزيستي مدرسه: نقش واسطه‌اي جهت‌گيري عمومي عليت

پژوهش حاضر با هدف بررسي نقش واسطه‌گري جهت‌گيري عمومي عليت (با سه نوع جهت‌گيري استقلال، جهت‌گيري كنترل و جهت‌گيري غيرشخصي) در رابطه ميان پيوند با والدين و بهزيستي مدرسه انجام گرفته است. جامعه آماري پژوهش همۀ دانش‌آموزان پايه‌­هاي دهم و يازدهم دبيرستانهاي شيراز بود. مشاركت‌كنندگان در اين پژوهش شامل 474 دانش آموز بودند كه به روش نمونه‌گيري تصادفي خوشه‌اي چند مرحله‌اي انتخاب شدند و از آنها خواسته شد تا به مقياس پيوند با والدين (پاركر، تاپلينگ و براون، 1979)، مقياس جهت‌گيري عمومي عليت (دسي و رايان، 1985) و پرسشنامه بهزيستي مدرسه (كونو و لينتونن، 2006) پاسخ دهند. پس از بهره‌­گيري از روش مدل‌يابي معادلات ساختاري با استفاده از نرم‌افزار AMOS يافته‌ها نشان دادند كه اثر مراقبت والدين بر جهت‌گيري استقلال و نيز بر جهت‌گيري كنترل مثبت و معنا‌دار و اثر مراقبت والدين بر جهت‌گيري غيرشخصي منفي و معنا‌دار است. همچنين مراقبت والدين با واسطه‌گري جهت‌گيري استقلال و جهت‌گيري غيرشخصي توانست به طور غيرمستقيم بهزيستي مدرسه را پيش‌بيني كند. به طور كلي يافته‌ها نشان دادند كه افزايش مراقبت والديني در دانش‌آموزان هم به صورت مستقيم و هم به صورت غير مستقيم از طريق جهت‌گيري استقلال و جهت‌گيري غيرشخصي، موجبات افزايش بهزيستي مدرسه آنها را فراهم مي آورد. مطابق با يافته‌هاي پژوهش مي‌توان نتيجه گرفت كه عوامل خانوادگي (پيوند با والدين) و انگيزشي (جهت‌گيري عمومي عليت) در ارتقاي بهزيستي مدرسه دانش‌آموزان مؤثرند.

اين مقاله فاقد چكيده لاتين است