اثرات شيوه هاي فرزندپروري بر نشانگان اختلال سلوك دانش آموزان دوره متوسطه منطقه پاكدشت

پژوهش حاضر با هدف بررسي اثرات شيو‌ه­هاي فرزندپروري بر نشانگان اختلال سلوك دانش آموزان دوره متوسطه انجام شده است. روش پژوهش توصيفي از نوع زمينه­يابي است و جامعه آماري در برگيرنده تمامي والدين دانش آموزان پسر دوره متوسطه منطقه پاكدشت در سال تحصيلي 97-1396 بود كه از ميان آنها 72 نفر با روش نمونه­‌گيري هدفمند در دسترس با اجراي پرسشنامه علائم مرضي CSI-4 گادو و اسپرافكين (1994) و چك ليست DSM-5­ (2013) روي دانش آموزان و تشخيص اختلال سلوك آنان، به عنوان نمونه انتخاب شدند، سپس پرسشنامه شيوه‌­هاي فرزندپروري بامريند(1991) روي والدين دانش‌­آموزان اجرا شد. تجزيه و تحليل داده­‌ها با آزمون همبستگي پيرسون و رگرسيون چندمتغيره انجام گرفته است. نتايج حاصل از تجزيه و تحليل داده­‌ها نشان مي­‌دهد كه رابطه اي مثبت و معنادار ميان ابعاد سبكهاي فرزندپروري از جمله سبك فرزندپروري مستبدانه و سهل­‌گيرانه با نشانگان اختلال سلوك وجود دارد. همچنين رابطه اي منفي و معنادار ميان سبك فرزندپروري مقتدرانه با نشانگان اختلال سلوك وجود دارد. با توجه به ميزان t و سطح معنا­داري مشخص شد كه سبك فرزندپروري مستبدانه و سبك مقتدرانه سهمي مناسب در تبيين نشانگان اختلال سلوك دانش­‌آموزان دارند، اما سبك سهل­‌گيرانه تأثيري معنا­دار در نشانگان اختلال سلوك نداشت(0/05≤P). براساس نتايج به دست آمده از اين پژوهش مي‌­توان نتيجه­‌گيري كرد كه شيوه­‌هاي فرزندپروري از مهم­‌ترين مؤلفه­‌هاي تحول فرزند است و نقشي مؤثر در سلامت رفتار فرزندان دارد.

اين مقاله فاقد چكيده لاتين است