اثربخشي روان‌نمايشگري بر اضطراب اجتماعي، عزت‌نفس و بهزيستي روان‌شناختي دانشجويان واجد تشخيص اختلال اضطراب اجتماعي

هدف اين پژوهش بررسي اثربخشي روان‌نمايشگري بر اضطراب اجتماعي، افزايش عزت‌نفس و افزايش بهزيستي روان‌شناختي در دانشجويان واجد تشخيص اختلال اضطراب اجتماعي دانشگاه‌هاي شهرستان نجف‌آباد بود. طرح پژوهش از نوع نيمه‌تجربي و به‌صورت پيش‌آزمون– پس‌آزمون همراه با گروه كنترل بوده است. به‌منظور انتخاب نمونه، ابتدا پرسشنامه اضطراب اجتماعي بين 200 نفر از دانشجويان مشغول به تحصيل در سطح دانشگاه‌ها و مؤسسات آموزش عالي شهرستان نجف‌آباد توزيع شد. تعداد 30 نفر كه نمره پرسشنامه اضطراب اجتماعي آن‌ها از 30 (نقطه برش) بالاتر بود، انتخاب و در دو گروه آزمايش (15 نفر) و كنترل (15 نفر) قرار گرفتند. مداخله روان‌نمايشگري در 10 جلسه دوساعته در يك مركز مشاوره و خدمات روان‌شناختي در گروه آزمايش برگزار شد. آزمون‌هاي اضطراب اجتماعي (كانور،2000)، عزت‌نفس (روزنبرگ، 1965) و بهزيستي روان‌شناختي (ريف،1970) در هر دو مرحله پيش‌آزمون و پس‌آزمون در هر دو گروه اجرا شد. براي تجزيه‌وتحليل داده‌ها، از تحليل كوواريانس استفاده شد. نتايج نشان داد كه روان‌نمايشگري باعث كاهش معنادار در نمرات اضطراب اجتماعي، افزايش نمرات عزت‌نفس و بهزيستي ‌رواني در مرحله پس‌آزمون شده است (05/0P<). با توجه به اينكه روان نمايشگري يك روش التقاطي است و در آن از روش‌هاي مواجهه‌سازي، شناخت درماني، جرأت‌آموزي و عنصر هنر استفاده مي‌شود، مي‌تواند در كاهش اضطراب اجتماعي، افزايش عزت‌نفس و بهزيستي روان‌شناختي مؤثر باشد.

اين مقاله فاقد چكيده لاتين است