اثر تلفيقي چند قارچ‌كش سنتتيك با چند عامل بيولوژيك در كنترل مرگ گياهچه ريزوكتونيايي پنبه

قارچ بيمارگر Rhizoctonia solani يكي از بيمارگرهاي خاك‌زاد مهم است كه داراي دامنه‌ ميزباني وسيعي بوده و باعث مرگ گياهچه يا پوسيدگي طوقه و ريشه در گياهان ميزبان مي‌شود. استفاده از چند عامل كنترل در مديريت تلفيقي آفات و بيماريها به عنوان يكي از روش‌هاي كارآمد در كنترل عوامل بيمارگر توصيه شده است كه اهميت آن به­خصوص در بحث مديريت مقاومت به سموم متداول بسيار زياد است. در اين بررسي، مقادير EC50 و EC25 سه قارچ‌كش‌ زينب، كاپتان و كربوكسين‌تيرام و دو عامل بيوكنترلي Pseudomonas fluorescens 73 و Trichoderma harzianum T22 در شرايط آزمايشگاهي و گلخانه‌اي عليه بيمارگر Rhizoctonia solani در بيماري مرگ گياهچه پنبه مورد بررسي قرار گرفت. در بين قارچ‌كش‌هاي مورد بررسي، كربوكسين تيرام با EC50 معادل ppm 05/0 در مقايسه با زينب و كاپتان در كنترل بيمارگر موثرتر بود. در اختلاط قارچ‌كش‌هاي شيميايي با آنتاگونيست T. harzianum T22 بيشترين ميزان بازدارندگي مربوط به تركيب مقادير EC50آنتاگونيست با قارچ‌كش كربوكسين‌تيرام بود (75%). همچنين در اختلاط قارچ­كش­ها با باكتري آنتاگونيست P. fluorescens 73 نيز بيشترين بازدارندگي مربوط به تركيب تيماري مقاديرEC50 و EC25 باكتري آنتاگونيست با قارچ‌كش كاپتان به­دست آمد (هر دو 75%). در مطالعات گلخانه‌اي كه تاثير عوامل كنترلي به صورت انفرادي و در تركيب با يكديگر مورد بررسي قرار گرفته بودند، بيشترين كنترل در شاهد مثبت و EC50 قارچ‌كش‌ها در تركيب با T. harzianum T22 و P. fluorescens 73 مشاهده شد. در اين بررسي مشخص شد كه تلفيق روش‌هاي كنترل در مديريت اين بيماري، نتيجه قابل قبولي در شرايط آزمايشگاهي دارد و در گلخانه نيز با اين روش مديريت تلفيقي، امكان كنترل بيماري پوسيدگي رايزوكتونيايي ريشه پنبه افزايش مي‌يابد.