تحولات مفهومي اصطلاح «قرآن» نزد اصوليان سده هفتم و هشتم با تكيه بر مؤلفه «اعجاز»

اصطلاح «قرآن» در علم اصول، مفهوم همواره ثابتي نداشته بلكه در طول تاريخ ­­اين علم، تعاريفي متفاوت و مؤلفه‌هايي مختلف به خود ديده است. باآنكه در سده‌هاي پنجم و ششم هجري، مؤلفه‌هاي ­­«منقول متواتر» و «مكتوب در مصاحف» براي معرفي قرآن بر هر مؤلفه ديگري ازجمله «اعجاز»، ترجيح داده مي‌شد اما در سده هفتم، مفهومي جديد از قرآن در علم اصول، ارائه و مؤلفه اعجاز، جايگزين مؤلفه‌هاي پيشين در تعاريف شده است. تبيين چرايي جايگزيني مؤلفه اعجاز در تعاريف اصولي سده‌هاي هفتم و هشتم به‌جاي مؤلفه‌هاي «منقول متواتر» و «مكتوب در مصاحف» با استفاده از روش تاريخ انگاره، مهم‌ترين مسأله پژوهش پيش رو بوده است. تحقيق دراين‌باره نشان‌گر آن است كه گفتمان علمي سده‌هاي هفتم و هشتم پيرامون مبحث اعجاز، نيز وجود انتقادات متعدد پيرامون مؤلفه‌هاي منقول و مكتوب در اين دوران، مهم‌ترين دلايل انتخاب‌ مؤلفه‌ اعجاز براي تعريف قرآن در اين دو سده‌ بوده‌ است.