سلامت انسان: توازن با طبيعت و فطرت

كون و هستي داراي معنويت بالايي است و چكيده عالم هم انسان است كه صاحب كرامات هستي ميباشد. سلامتي انسان از توازن و تعادل با طبيعت بيروني و طبيعت دروني (فطرت) شكل ميگيرد. آنچه انسان از طبيعت دروني و بيروني خود دور شود از تعادل كه اصل سلامت انسان است فاصله ميگيرد. بنابراين خودشناسي زيربناي سلامتي و سعادت بشر است. انسان دانش فراگير نياز دارد تا خود را بشناسد در اين صورت ميتواند قدر خود را بداند و به خود ضرر نرساند. اگر انسان درك كند كه به خود زيان نرساند مطمينا به ديگران ضرر نمي زند. انسان با دانش كم از خود و طبيعت، بعضي از صنايع و فنآوريها را ايجاد كرده است كه بخشي از آن به خود و ديگران زيان ميرساند . امروز بخشي از فنآوري ها رفاه و سلامتي براي انسان و ساير موجودات پديد آورده است كه شايسته قدرداني است و بخشي ديگر از فنآوريها ناهنجار هستند و صنعت آلاينده ايجاد مينمايند و محصول آنها راديكال هاي آزاد غيرمتعادل براي بشر و ساير موجودات توليد مينمايد. راديكالهاي آزاد ايجاد شده از آلاينده ها موجب بيماري براي انسان و تخريب براي كره زمين و محيط زيست مي شوند. لذا انسان شايسته است دانش فراگير و علوم بين رشته اي خود را افزايش دهد تا بتواند فن آوريهاي زيست سازگار بر مبناي اخلاق، محيط زيست پايدار، زيست الگو و الهام زيستي كه با سلامت پيوند داشته باشد را توسعه دهد و سبك زندگي همراه با آرامش را به ارمغان آورد.

اين مقاله فاقد چكيده لاتين است.