ارزيابي استراتژي هاي تلاقي در اصلاح نژاد شترمرغ مولد با استفاده از شبيه سازي رايانه اي

هدف از اين مطالعه مقايسه چهار استراتژي‌هاي تلاقي در گله‌هاي شترمرغ با استفاده از شبيه‌سازي بود. صفات شبيه‌سازي شده شامل توليد تخم (EggsPro)، توليد جوجه (ChicksPro)، قابليت هچ (Hatchability)، وزن زنده بدن در شروع تلاقي (LWB) و وزن زنده بدن در پايان تلاقي (LWE) بود. انتخاب نرها براساس ارزش اصلاحي صفت LWB و انتخاب ماده‌ها براساس ارزش اصلاحي صفت ChicksPro بود. استراتژي اول يك تلاقي بهينه بود، استراتژي دوم تلاقي افراد براساس حداكثر پيشرفت ژنتيكي بدون توجه به رشد همخوني، استراتژي سوم تلاقي افراد براساس حداقل رشد ميزان همخوني بدون توجه به پيشرفت ژنتيكي و استراتژي چهارم تلاقي افراد به صورت تصادفي، بدون توجه به رشد همخوني و پيشرفت ژنتيكي بود. نتايج نشان داد اگر هدف در يك برنامه اصلاح‌نژادي پيشرفت سريع بدون وجود محدوديت در ميزان رشد همخوني باشد استراتژي تلاقي با حداكثر پيشرفت ژنتيكي مطلوب است، در صورتي كه امكانات تعيين نقشه اين تلاقي وجود نداشته باشد، تلاقي تصادفي مي‌تواند جايگزين گردد. در جمعيت‌هاي بسته با همخوني بالا و يا جمعيت‌هايي كه بايد به لحاظ ژنتيكي حفاظت شوند و در درجه دوم اهميت پرورش دهنده به دنبال حداقل بهبود عملكرد در صفات مورد نظر نيز باشد، استراتژي تلاقي با حداقل همخوني، و در صورتي كه هدف اصلاح‌نژاد بهبود مستمر، پايدار و قابل توجه در صفات اقتصادي باشد كه لازمه آن جلوگيري از رشد زياد در نرخ همخوني است، استراتژي تلاقي بهينه مي‌تواند بهترين گزينه باشد.

اين مقاله فاقد چكيده لاتين است