اثرات سطوح مختلف اسيد آمينه والين بر عملكرد، خصوصيات لاشه، كيفيت گوشت و بيان ژن هاي IGF-1 و انسولين در جوجه‌هاي گوشتي

اين آزمايش به منظور بررسي اثرات سطوح متفاوت والين بر عملكرد، خصوصيات و كيفيت لاشه و بيان ژن‌هاي فاكتور رشد شبه انسولين (IGF-1) و انسولين در جوجه‌هاي گوشتي انجام گرفت. آزمايش با 250 قطعه جوجه گوشتي نر يكروزه سويه راس 308 در قالب طرح كاملاً تصادفي، در 5 تيمار و 5 تكرار (در هر تكرار 10 پرنده) با 5 سطح ال-والين (100، 105، 110، 115 و 120 درصد نيازهاي سويه راس) انجام شد. در 42 روزگي از هر تكرار يك قطعه جوجه جهت بررسي خصوصيات لاشه، كيفيت لاشه، IGF-1 سرم و بيان ژن‌هاي IGF-1 و انسولين انتخاب شدند. بهبود افزايش وزن بدن و كاهش ضريب تبديل با مصرف سطح 110 درصد والين در تمام دوره‌هاي آغازين، رشد و پاياني مشاهده گرديد. مصرف 110 درصد والين موجب افزايش درصد لاشه، سينه، ران و كاهش چربي محوطه بطني در سن 42 روزگي گرديد. بيان ژن‌هاي IGF-1و انسولين در عضله سينه و بافت كبدي در 42 روزگي با مصرف 115 درصد والين افزايش نشان داد. سطح 110 درصد والين موجب بهبود پروتئين، ماده خشك، چربي و خاكستر گوشت گرديد. مصرف سطح 115 درصد والين در 42 روزگي موجب افزايش غلظتIGF-1 سرم شد. به طور كلي، مصرف 10 درصد ال‌-والين بالاتر از نيازهاي سويه راس از راه فعال كردن mTOR در نتيجه فسفوريله شدن S6k1 منجر به آغاز ترجمه mRNA و سنتز پروتئين و در نتيجه موجب افزايش بيان ژن‌هاي IGF-1 و انسولين، عملكرد و كيفيت لاشه و كاهش درصد چربي محوطه بطني در جوجه‌هاي گوشتي نر سويه راس 308 مي‌شود.

اين مقاله فاقد چكيده انگليسي است.