روش‌هاي تجربي ديالكتيكي پير زيما و نقد جامعه‌شناختي همراه آهنگ‌هاي بابام

متن داستاني، انباشت واقعيت و خيال است. آفرينشگر متن ادبي هم تجربه‌هاي زيستي بيروني و دروني را در ساختار ادبي ساده يا پيچيده‌اي هماهنگ مي‌كند كه تركيبي از واژگان و عناصر داستاني باشد. درك و شناخت درست از داستان نيز در گرو شناخت شكل‌هاي آگاهي است كه با ساختار متن و معناي آن گره خورده است. يكي از نظريه‌هاي ادبي برجسته در تجزيه و تحليل آثار ادبي و هنري، نظرية جامعه‌شناسي و به‌ويژه جامعه‌شناسي ماركسيسم است كه در فرآيند بررسي آن، مباحثي چون ايدئولوژي (هژموني) اقتصاد و باور به زيرساخت بودن آن، طبقات اجتماعي، شيء شدگي انسان و از سوي ديگر، بت‌وارگي كالا و امثال آن مطرح‌اند. موضوعات جامعه‌شناختي ادبيّات يا همان اجتماعيات در ادبيّات و از جمله پرداختن به تأثير و تأثّرات موضوعات ادبي و جامعه‌شناسي و زندگي طبقات فرودست جامعه و شيوه‌هاي زيست اجتماعي آنان، فرهنگ و عناصر فرهنگي از مضامين داستاني معاصرند كه با آثار نويسندگان معاصر و از جمله علي‌اشرف درويشيان گره خورده‌اند. در اين مقالة توصيفي، اسنادي و مبتني بر تجزيه و تحليل تلاش شده است با رويكرد نقد اجتماعيِ متنِ پير زيما و به‌ويژه روش‌هاي تجربي و ديالكتيكي اجتماعي او، پيوند پيچيدة متن با زمينه‌هاي اجتماعي آفرينش و تكوين داستان «همراه آهنگ‌هاي بابام» علي‌اشرف درويشيان تحليل و بررسي شود.