بررسي و تحليل فضايي آسيب‌پذيري اجتماعي شهرهاي استان خوزستان (مطالعه موردي: شهرهاي بالاي 10 هزار نفر)

شهرها به عنوان تسهيل كننده بوجود آمدن شرايط آسيب­پذيري هستند. آسيب­پذيري گروه­هاي مختلف مردم ساكن در نواحي خطر­ خيز شهر، بسته به وضعيت اجتماعي و اقتصادي آن­ها در نقاط مختلف، متفاوت است. آسيب­پذيري اجتماعي محصول نابرابري هاي اجتماعي است. از اين­رو آسيب­پذيري اجتماعي مي­تواند توضيح دهد كه چرا بعضي از جوامع از مخاطرات محيطي رنج مي­برند در حاليكه ديگران به اين وضعيت دچار نيستند. هدف از انجام اين پژوهش بررسي ميزان آسيب­پذيري اجتماعي شهرهاي بالاي 10 هزار نفر در استان خوزستان مي­باشد. بدين منظور از روش ويكور استفاده گرديد و نتايج بدست آمده در قالب نقشه تحليل فضايي به نمايش درآمد. نتايج نشان داد كه شهرهاي قلعه تل (Q=0.4437)، مسجد سليمان (Q=0.4455)، بندر ماهشهر (Q=0.4493)، آغاجاري (Q=0.4569)، بندر امام خميني (Q=0.4766) و شوش (Q=0.5091) داراي بيشترين ميزان آسيب­پذيري اجتماعي بودند. همچنين از نظر موقعيت فضايي نيز بيشتر شهرهاي با آسيب­پذيري بسيار بالاي استان خوزستان در جنوب آن قرار داشتند و شهرهاي مركز اين استان نيز اكثرا از ميزان آسيب­پذيري كم و متوسطي برخوردار بودند. در قسمت شمالي نيز تنها شهرهاي گتوند، دزآب و شوش داراي ميزان آسيب­پذيري بالا و بسيار بالايي بودند.