ارزيابي سطوح توسعهيافتگي بخش مسكن در بين شهرستانهاي استان مازندران با استفاده از تاپسيس فازي (Fuzzy TOPSIS)

يكي از بخش­هايي كه برنامه­ربزي در آن بايست با تاكيد بر توسعه انجام شود­، بخش مسكن است. وضعيت مسكن در شهرهاي كشورهاي جهان سوم يكي از شاخص­هاي توسعه اقتصادي- اجتماعي در كشورهاي جهان محسوب مي­شود. به همين منظور برنامه­ريزي در امر مسكن در جهان داراي ارزش و اهميت به­سزايي مي­باشد. در اين بين توجه به شاخص­ها و متغير­ها نيز داراي اهميت است چرا­كه، مي­تواند در مسير انجام پژوهش­ها مؤثر باشد. در استان مازندران به عنوان استاني كه در آينده نزديك به قطب­جمعيتي شمال كشور تبديل خواهد شد، مسكن از جمله نياز­هاي مبرم جمعيت آينده خواهد بود كه بايد با شناخت درست نسبت به متغير­هاي مختلف آن بتوان برنامه­ريزي جامع و فراگيري را براي آن ترتيب داد. در اين پژوهش كه با روش توصيفي- تحليلي انجام شده است، متغيرهاي مختلفي در زمينه وضعيت مسكن در استان مازندران انتخاب و با استفاده از مدل تاپسيس فازي مورد ارزيابي قرار گرفته و نسبت به دسته­بندي شهرستان­هاي اين استان اقدام شده است. آنچه از برآيند اين پژوهش پيداست­، پنج متغير مساكن بادوام­، نيمه با دوام­، تاسيسات­، بهداشت و شبكه فاضلاب به­عنوان متغير­هاي اين پژوهش در حوزه مسكن انتخاب و پس از جمع­آوري داده­هاي مربوط به آنها از مرجع مركز آمار ايران در سطح شهرستان نسبت به پياده­سازي مدل تاپسيس فازي مثلثي بر روي آن­، اقدام گرديد كه نتايج بيانگر وضعيت خوب مسكن در شهرستان­هاي بهشر­، نكا­، قائم­شهر­، تنكابن بوده است كه اين شهرستان­ها به نوعي در سطح اول دسته­بندي شده­اند. پس از آنها شهرستان­هاي ساري­، آمل­، بابل­، چالوس و نوشهر در دسته نيمه مطلوب و ساير شهرستان­هاي استان نظير جويبار­، سواد­كوه­، جويبار­، رامسر و.. در وضعيت نامطلوب از منظر اين شاخص­ها به سر مي­برند.