روستايي با رويكرد اسلامي و ايراني براي جامعه‌ي معاصر ايران

بدون عنوان

چكيده مسئله‌ي اصلي اين مقاله با فرض ضرورت تدوين الگوهاي نظري بومي با رويكرد اسلامي و ايراني در خصوص توسعه‌ي روستايي براي جامعه‌ي معاصر ايران، معطوف به تبيين روش‌شناسي اين فرايند است. منظور از اين روش‌شناسي تبييني است فلسفي درباره‌ي چيستي، چرايي و چگونگي فرايند يادشده كه به ‌طور مدلل صورت گرفته است. نتايج به‌دست‌آمده در اين پژوهش به شرح زير است. 1. الگوپردازي توسعه‌ي نظري - بومي با رويكرد اسلامي و ايراني در خصوص توسعه‌ي روستايي، سازوكاري است از نوع تحقيقات كاربردي كه در آن محقق به جاي تأكيد صرف بر نظريات آكادميك در اين خصوص و به جاي رويكردي كاملاً تقليدي يا عمل‌گرايانه و اقتضايي به تجارب توسعه‌اي ديگر جوامع در اين مورد، مي­كوشد نخست نظريه‌هاي موجود و تجارب بومي و غيربومي در اين زمينه را بر اساس تناسب با فرهنگ اسلامي - ايراني تبيين و بررسي كند و سپس بر همين اساس مجموعه‌اي از طرح‌واره‌هاي مفهومي نظام­مند و منسجم را متناسب با شرايط اجتماعي، اقتصادي و فرهنگي و معطوف به مسائل بومي جوامع روستايي معاصر كشور ايران و براي پشتيباني از فرايند سياست‌گذاري و برنامه‌ريزي زندگي روستايي در جامعه‌ي معاصر ايران طراحي، تدوين و اعتباربخشي نمايد. 2. الگوهاي توسعه‌ي نظري بومي با رويكرد اسلامي و ايراني، محصول نظريه‌پردازي محض در زمينه‌ي مباحث توسعه‌ي روستايي نيست؛ بلكه پاسخي نظرورزانه به مسائل كنوني و پيش روي توسعه‌ي روستايي در جامعه‌ي معاصر ايران است كه با توجه به شرايط خاص جمهوري اسلامي ايران و با عنايت به مسائل چشم‌انداز پيش روي جوامع روستايي اين كشور و البته با نگرش اسلامي، ساخته‌ و پرداخته مي‌شود؛ لذا اين شيوه‌ي الگوپردازي ناظر است به حل نظرورزانه‌ي مسائل عملي جريان توسعه‌ي روستايي در يك محيط خاص و متناسب با مقتضيات اين زيست‌بوم در دوران معاصر. بنابراين، نگاه نظرورزانه موقعيت‌محور، تجربه‌مدار، توجه خاص به مسائل بومي، پذيرش كثرت و تنوع و نيز تأكيد بر ملاحظات اسلامي و ايراني، وجوه اصلي تفاوت فرايند طراحي و تدوين اين‌گونه الگوهاي نظري بومي با رويكرد اسلامي و ايراني با روند نظريه‌پردازي آكادميك در خصوص توسعه‌ي روستايي است

not abstract