تمايل گردشگران به پرداخت هزينة خدمات در مقصدهاي گردشگري روستايي

توسعه ناشي از گردشگري زماني امكان¬پذير است كه آورده¬هاي اقتصادي از سوي گردشگران براي جامعه محلي فراهم شده و آن¬ها مايل به پرداخت حق¬الزحمه خدمات گردشگري در روستاها باشند. هدف از اين پژوهش تحليل و بررسي ميزان تمايل گردشگران به پرداخت دستمزد خدمات گردشگري در روستاهاي بخش شانديز، شهرستان بينالود است. بر اين ¬اساس روش تحقيق توصيفي- تحليلي است و ميزان تمايل به پرداخت با استفاده از روش ارزش¬گذاري مشروط و مدل لاجيت محاسبه شده است. همچنين براي شناخت فضايي تفاوت تمايل گردشگران به پرداخت هزينه¬ها، از مدل وايكور استفاده ¬شده ¬است. تعداد روستاهاي نمونه برابر با 11 روستاي گردشگري، در مقطع زماني سال 1397 انجام شده و نمونه¬ها با توجه به فرمول كوكران و با خطاي 1/0 معادل 96 گردشگر تعيين گرديد. نتايج نشان مي¬دهد هر گردشگر به طور متوسط تمايل دارد مبلغي معادل 776540 ريال در روستا هزينه نمايد. همچنين با توجه به مجموع ميزان تمايل گردشگران به پرداخت هزينه¬ها در يك شبانه¬روز، بيشترين تمايل به پرداخت در زمينه استفاده از امكانات تجاري، پذيرايي و تفريحي، و در مرتبه بعد بيشترين تمايل به پرداخت در بخش امكانات اقامتي است. همچنين بر اساس مدل وايكور، گردشگران تمايل دارند در روستاي ويراني هزينه¬هاي بيشتري پرداخت نمايند كه دليل آن وجود امكانات و خدمات بيشتر اين روستا در زمينه پذيرايي و رستوران است.