الگوي مسيري پيشران‌هاي رفتارهاي انحرافي كاركنان در يك سازمان نظامي

زمينه و هدف: توجه به رفتارهاي انحرافي در محل كار از نظر هزينه و دستاورد براي سازمان­ها حياتي است. هدف اصلي پژوهش حاضر بررسي مدل مسيري رفتارهاي انحرافي كاركنان در سازمان­ها است. روش‌شناسي: پژوهش حاضر بر اساس هدف، كاربردي و بر اساس ماهيت روش، توصيفي-پيمايشي است. جامعه آماري پژوهش حاضر شامل كاركنان يكي از سازمان­هاي نظامي شهر تهران است و با استفاده از جدول مورگان تعداد 234 نفر براي نمونه پژوهش انتخاب شده­اند. روش نمونه‌گيري نيز نمونه‌گيري تصادفي ساده است. ابزار گردآوري اطلاعات در اين پژوهش پرسش‌نامه­هاي استاندارد گل‌پرور و سلحشور (1395)، عباسي‌خواه و بهبودي گنجه (1395)، عبدي (1396)، آلايس و همكاران (2013)، پنگ و همكاران (2016) و هاروي و همكاران (2017) است. روايي محتوايي پرسش‌نامه‌هاي پژوهش توسط اساتيد خبره و روايي سازه نيز با استفاده از تحليل عاملي تأييدي مورد تأييد قرار گرفت. پايايي پرسش‌نامه‌ها نيز با استفاده از پايايي تركيبي و ضريب آلفاي كرونباخ مورد تأييد قرار گرفت. براي تجزيه‌و‌تحليل اطلاعات نيز از معادلات ساختاري استفاده شده است. يافته­ ها: نتايج پژوهش نشان دادند كه در مجموع هفت متغير در مدل مسيري رفتارهاي انحرافي كاركنان وجود دارد و اين هفت متغير عبارتند از؛ رهبري مخرب، بي‌عدالتي سازماني، قوانين ناعادلانه، استفاده ابزاري، نگرش منفي، بدبيني سازماني و نارضايتي شغلي. نتيجه‌گيري: براي اين‌كه سازمان­هاي دولتي از گزند رفتارهاي انحرافي كاركنان در امان باشند، بايد به مقوله فرهنگ و فرهنگ‌سازي توجه بيشتري داشته باشند؛ با تقويت شاخص‌هاي فرهنگي در سازمان­ها مي‌توان تا حد زيادي سازمان را در برابر اين جريان­ها حفظ كرد.