تحليل عوامل موثر در گرايش روستاييان به مصرف گياهان دارويي با رويكرد دانش بومي (مطالعه موردي: دهستان زوارم شيروان)

Analysis of Affecting Factor the Villagers Tends to Use Medicinal Plants with Indigenous Knowledge Approach (Case Study: Zoeram Dehestan Of Shirvan)

امروزه با توجه به آشكار شدن اثرات سوء مصرف داروهاي شيميايي براي بيشتر مصرف‌كنند‌گان، تمايل جوامع محلي از جمله مناطق روستايي كه انسان به طبيعت نزديكتر مي‌باشد نيز به مصرف گياهان دارويي افزايش يافته است. روش اين پژوهش از نظر هدف كاربردي بوده و به شيوه توصيفي- تحليلي است. جامعه آماري تحقيق شامل تمام خانوارهاي روستايي دهستان زوارم(N=2095) شهرستان شيروان است كه با استفاده از فرمول كوكران و اصلاح نمونه‌ها، تعداد 139 نفر خانوار به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزاراصلي پژوهش پرسشنامه محقق ساخته كه پايايي آن با استفاده از ضريب آلفاي كرونباخ(0/908) محاسبه شد كه نشان دهنده اعتبار مناسب ابزار پژوهش مي‌باشد. نتايج يافته‌ها نشان داد بيشترافراد ترجيح مي‌دهند از گياهان دارويي كه از طبيعت تهيه مي‌كنند جهت درمان و حداقل يك بار در طول عمركه تاثير تجربه استفاده از آن در مقايسه باطب شيميايي بهتر بوده است استفاده نمايند. منبع آگاهي افراد در استفاده از گياهان دارويي به صورت سينه به سينه از نسلهاي قبل بوده است. بين عوامل موثر در گرايش روستائيان به استفاده از گياهان دارويي شاخص سازگاري فرهنگي و سازگاري گياهان دارويي با بدن نسبت به ديگر شاخص‌هاي تحقيق به ترتيب(39.37و39.93) موثرترين عوامل در تمايل روستائيان به استفاده از گياهان دارويي محسوب مي‌شوند. همچنين الويت‌بندي روستاها با استفاده از مدل وايكور نشان داد كه ميزان تمايل افراد در استفاده از گياهان دارويي برمبناي شاخص‌هاي (20گانه) در روستاي حسين آباد با كسب رتبه (1) بالاترين رتبه و روستاي عبدآباد باكسب رتبه (10) پايين‌ترين رتبه را دارا مي‌باشد.