ارزيابي و تبيين ميزان دسترسي زنان به فرصت‌هاي آموزشي در نواحي جنوبي كشور (مطالعه موردي: شهرستان‌هاي استان بوشهر)

پژوهش حاضر با هدف سنجش ميزان دسترسي زنان به فرصت­هاي آموزشي در شهرستان­هاي استان بوشهر انجام گرديد. اين مطالعه به لحاظ ماهيت يك پژوهش كاربردي و از منظر روش­شناسي در زمره تحقيقات توصيفي- تحليلي قرار مي­گيرد. شيوه گردآوري اطلاعات از نوع كتابخانه­ايي و ابزار جمع­آوري داده­ها با توجه به اهداف پژوهش مبتني بر ابزارهاي استاندارد شده در قالب جداول و فرم­هاي رايج سرشماري عمومي نفوس و مسكن(بويژه سالنامه­ آماري سال 1393 استان بوشهر) بوده است. شايان ذكر است كه جامعه آماري پژوهش 9 شهرستان­ واقع در استان بوشهر بوده است كه جهت سنجش سطح دسترسي زنان به فرصت­هاي آموزشي، 19 مولفه در قالب شاخص­هاي توسعه آموزشي، از آمارنامه رسمي استان، استخراج و با استفاده از تكنيك­ تحليل مولفه­هاي اصلي وزن­دهي و سپس با استفاده از روش­هاي وايكور و تحليل سلسله­مراتبي خوشه­اي مورد بررسي قرار گرفتند. تحليل يافته­هاي پژوهش ضمن تاييد وجود شكاف عميق در توزيع و تخصيص فرصت­هاي آموزشي بين شهرستان­هاي استان بوشهر، حاكي از آن است كه در مجموع شاخص­ها، تنها شهرستان­هاي بوشهر ­­با ضريب 0 و گناوه با 12/0 داراي بالاترين سطح توسعه­يافتگي به لحاظ دسترسي زنان به فرصت­هاي آموزشي بوده و شهرستان­هاي ديلم با ضريب 84/0، تنگستان با ضريب 89/0 و دير با ضريب 1 در پايين­ترين سطح دسترسي قرار گرفته­اند. همچنين نتايج سطح­بندي شهرستان­ها نيز نشان داد به لحاظ ميزان دسترسي زنان به فرصت­هاي آموزشي نوعي محروميت كلي بر فضاي استان بوشهر حاكم است.