تبيين الگوي طراحي مسكن، بر مبناي معيارهاي عيني حس تعلق به مكان از ديدگاه كاربران و طراحان (مطالعه موردي: شهر كرمانشاه)

مسكن تنها يك ساختار نيست بلكه نهادي است كه براي پاسخگويي به مجموعه‌اي پيچيده از اهداف ايجاد مي‌شود؛ بي‌توجهي و عملكردگرايي ديدگاه‌هاي مدرنيستي توسعه، انسان، شهر و معماري را از معنا بيگانه و از حس تهي ساخته است؛ شهر كرمانشاه نيز از اين شرايط مبرا نبوده، بنابراين اين پژوهش به‌منظور تقويت حس تعلق به مكان در خانه‌هاي مسكوني معاصر، از روش تحقيق توصيفي تحليلي و پيمايشي سود جسته است. ابتدا معيارهاي مؤثر در حس تعلق شناسايي‌شده و سپس پرسشنامه‌هايي بر اين اساس طراحي و در دو گروه طراحان و شهروندان توزيع‌شده و نتايج با نرم‌افزار آموس آناليز گشته است. نتايج حاكي از آن است كه ازنظر شهروندان شهر كرمانشاه مهم‌ترين معيار در شكل‌گيري حس تعلق در فضاي مسكوني، "راحتي و انس با فضا" و بعدازآن "حضور نشانه‌هاي فرهنگي" و "سرزندگي و كيفيت بصري" مي‌باشند، ولي ازنظر طراحان، "سلسه‌مراتب فضايي و نحوه دسترسي به آن" داراي بيشترين تأثير است. اين تحليل بيانگر شكاف بين طراحان و كاربران است كه مي‌تواند با مطالعاتي ازاين‌دست به انسجام بيشتري برسد.