اثربخشي طرحواره درماني بر زورگويي سايبري و فرسودگي تحصيلي دانشجويان

اين پژوهش با هدف تعيين اثربخشي طرحواره درماني بر زورگويي سايبري و فرسودگي تحصيلي دانشجويان انجام شد. اين مطالعه نيمه‌تجربي با طرح پيش‌آزمون و پس‌آزمون با گروه‌هاي آزمايش و كنترل بود. جامعه پژوهش دانشجويان پزشكي دانشگاه علوم پزشكي بيرجند در سال تحصيلي 97-1396 بودند. نمونه پژوهش 40 نفر بودند كه با روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب و به‌طور تصادفي در دو گروه مساوي جايگزين شدند. گروه آزمايش 8 جلسه 90 دقيقه‌اي با روش طرحواره درماني آموزش ديد و گروه كنترل آموزشي دريافت نكرد. براي جمع‌آوري داده‌ها از پرسشنامه‌هاي زورگويي سايبري و فرسودگي تحصيلي استفاده و داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS-19 با روش تحليل كوواريانس چندمتغيري تحليل شدند. يافته‌ها نشان داد كه بين گروه‌هاي آزمايش و كنترل در متغيرهاي زورگويي سايبري و فرسودگي تحصيلي تفاوت معناداري وجود داشت. به عبارت ديگر طرحواره درماني باعث كاهش زورگويي سايبري و فرسودگي تحصيلي دانشجويان پزشكي شد (001/0>P). در نتيجه مشاوران و متخصصان تعليم و تربيت مي‌توانند از روش طرحواره درماني براي كاهش زورگويي سايبري و فرسودگي تحصيلي دانشجويان استفاده نمايند.