بررسي رابطه بين شاخص هاي سرمايه اجتماعي و فرهنگي با توسعه صنعت گردشگري (مطالعه موردي: شهرهاي محمود آباد، نور، رويان)

صنعت گردشگري يكي از پديده هاي مهم و به عنوان يكي از منابع مهم اقتصادي،عاملي موثر در توسعه فرهنگي،اجتماعي و اقتصادي جوامع انساني محسوب ميشود ،اين صنعت به عنوان بزرگ ترين و متنوع صنعت در دنيا به حساب مي آيد. با عنايت به اينكه صنعت توريسم همواره توانسته عامل مهمي در جهت بهبود وضع اقتصادي جوامع و كشورها باشد به اين تحقيق پرداخته شد. چارچوب مورد استفاده در اين تحقيق نظريات كاسپار، گان و انسكيپ مي باشد. متغيرهاي مستقل اين تحقيق سرمايه فرهنگي، سرمايه اجتماعي و متغير وابسته توسعه صنعت گردشگريمي باشد. هدف اين تحقيق بررسي رابطه بين متغيرهاي مستقل و وابسته است. جمعيت نمونه شامل 385 نفرمسافراني است كه نوروز 1398 به شهرستانهاي محمودآباد، نور و شهر رويان مسافرت نمودند.ابزار گردآوري اطلاعات در تحقيق حاضر مبتني برپرسشنامه و بكارگيري طيف ليكرت مي باشد. روش و ابزار تجزيه و تحليل داده ها مبتني بر روش معادلات ساختاري با استفاده از نرم افزار ليزرل مي باشد. طبق يافته هاي آماري ،شاخص برازش مدلRMSEA 0/072 مي باشد يعني مدل مورد نظر در اين تحقيق با مدل تجربي و واقعي همخواني دارد. همچنين شاخص هاي توان آزمون بيشتر از 0/9 مي باشد كه نشان دهنده اينست كه مدل تحقيق در وضعيت مطلوبي قرار دارد.و نيز سه فرضيه مطرح شده در اين تحقيق مورد آزمون واقع و تأييد گرديد.