اثربخشي مهارت‌هاي ارتباطي بر استرس، تاب‌آوري و خودكارآمدي دانش‌آموزان دختر دوره دوم متوسطه شهر مشهد

هدف پژوهش حاضر تعيين اثربخشي مهارت‌هاي ارتباطي بر استرس، تاب‌آوري و خودكارآمدي دانش‌آموزان دختر بود. اين مطالعه نيمه‌تجربي با طرح پيش‌آزمون و پس‌آزمون با گروه كنترل بود. جامعه پژوهش دانش‌آموزان دختر دوره دوم متوسطه شهر مشهد در سال تحصيلي 98-1397 بودند كه از ميان آنان 40 نفر با روش نمونه‌گيري در دسترس به‌عنوان نمونه انتخاب و به صورت تصادفي در دو گروه مساوي جايگزين شدند. گروه آزمايش 10 جلسه 90 دقيقه‌اي مهارت‌هاي ارتباطي را آموزش ديد و گروه كنترل آموزشي دريافت نكرد. داده‌ها با استفاده پرسشنامه‌هاي استانداردشده استرس (كوهن و همكاران، 1983)، تاب‌آوري (كونور و ديويدسون، 2003) و خودكارآمدي (شرر و همكاران، 1982) جمع‌آوري و با روش تحليل كوواريانس چندمتغيري و به كمك نرم‌افزار SPSS-19 تحليل شدند. نتايج نشان داد كه گروه‌ها از نظر هر سه متغير استرس، تاب‌آوري و خودكارآمدي تفاوت معناداري داشتند. يعني آموزش مهارت‌هاي ارتباطي به طور معناداري باعث كاهش استرس و افزايش تاب‌آوري و خودكارآمدي دانش‌آموزان شد (05/0>P). در نتيجه مشاوران و درمانگران براي كاهش استرس و افزايش تاب‌آوري و خودكارآمدي دانش‌آموزان مي‌‌توانند از روش مهارت‌هاي ارتباطي استفاده كنند.