رابطه علي سبك‌هاي يادگيري و خودناتوان‌سازي تحصيلي با نقش ميانجي مهارت‌هاي فراشناخت و كمال‌گرايي دانش‌آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسي رابطه علي سبك‌هاي يادگيري و خودناتوان‌سازي تحصيلي با نقش ميانجي مهارت‌هاي فراشناخت و كمال‌گرايي دانش‌آموزان انجام شد. اين مطالعه مقطعي- همبستگي بود. جامعه پژوهش دانش‌آموزان دوره دوم متوسطه نظري شهر بجنورد در سال تحصيلي 98-1397 بودند كه تعداد 350 نفر از آنان با روش نمونه‌گيري خوشه‌اي چندمرحله‌اي انتخاب شدند. ابزارهاي پژوهش پرسشنامه‌هاي سبك‌هاي يادگيري (كلب، 1985)، مهارت‌هاي فراشناخت (داوسون و مك‌اينرني، 2004)، كمال‌گرايي (هويت و فلت، 1991) و خودناتوان‌سازي تحصيلي (شوينگر و استينسميئر-پيلستر، 2011) بودند. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزارهاي SPSS-16 و Amose-22 با روش معادلات ساختاري تحليل شدند. نتايج نشان داد كه مدل برازش مناسبي داشت و سبك‌هاي يادگيري بر مهارت‌هاي فراشناخت و كمال‌گرايي تاثير معنادار مثبت، مهارت‌هاي فراشناخت بر خودناتوان‌سازي تحصيلي تاثير معنادار منفي و كمال‌گرايي بر خودناتوان‌سازي تحصيلي تاثير معنادار مثبت داشت. همچنين سبك‌هاي يادگيري با ميانجي مهارت‌هاي فراشناخت و كمال‌گرايي بر خودناتوان‌سازي تحصيلي تاثير معنادار منفي داشتند (01/0>P). با توجه به نتايج براي كاهش خودناتوان‌سازي تحصيلي دانش‌آموزان مي‌توان برنامه‌هايي بر اساس سبك‌هاي يادگيري، مهارت‌هاي فراشناخت و كمال‌گرايي طراحي و اجرا كرد.