گريه از ديدگاه سنايي غزنوي

گريه يكي از موضوعات اساسي در ادبيّات عرفاني ايران، بويژه در آثار سنايي كه اوّلين شاعري است كه عرفان را وارد شعر مي‌كند. انواع سوز و گدازها، نيازها، دعاها، شادي‌ها، غم‌ها و سوگ‌ها، مستقيم يا غيرمستقيم با گريه ارتباط دارند. بررسي حالت‌هاي غم و شادي از دغدغه‌هاي جستجو‌گران حيطۀ ادبيّات مي‌باشد؛ چراكه گاه با گريه‌هايي مواجه مي‌شويم كه از شادي و سرور نشأت گرفته‌اند. لذا شايسته است اين موضوع با تحقيقي درخور به انجام برسد. اين مقاله به حالت گريه در متون نظم عرفاني سنايي پرداخته و بيان مي‌كند كه: گريه در چه زمان و در چه بينش‌هايي بر اين شاعر بزرگ عارض مي‌شود؟ سنايي شاعري است كه شيفتۀ عرفان و تصوّف است. او در آثار خود به موضوع «گريه» به عنوان يكي از خصايص شيوۀ عشق‌ورزي پرداخته است. البته سنايي به طور كلّ شاعر عشق و عاطفه نيست و جنبۀ زهد و شريعت و لوازم آن بيشتر مورد توجّه اوست