تحليلي بر شيوه هاي عرفاني روان درماني در مخزن الاسرار نظامي

شعراي پارسي بر علوم ادبي زمان، از قبيل فقه، كلام، روان شناسي، عرفان، فلسفه، تاريخ، جغرافيا، طب و نجوم از علما و دانشمندان معاصر خود بوده و با به‌كارگيري علوم مزبور به آثار خويش روح و لطافت بخشيده اند. يكي از اين شاعران حكيم جمال الدين ابومحمد الياس بن يوسف بن زكي مؤيد نظامي گنجه اي، سخن سراي بزرگ آذربايجان ايران در قرن ششم هجري است. چنانچه از اشعار او معلوم مي شود، فضيلت نظامي منحصر به شعر و شاعري نبوده و از جواني به فنون ادب و تاريخ و قصص علاقه داشته و درتحصيل علم همت كرده است. وي اگرچه به عنوان سرآمد مثنوي سرايان دوران و كامل كنندۀ داستان سرايي در شعر پارسي شناخته مي شود اما وجود نكاتي در ابيات مخزن الاسرار او آگاهي ژرف وي را آشكار مي سازد. طبيعي است كه انسانها در فرود و فرازهاي زندگي و كار و تحصيل گاهي با مشكلات و موانعي برخورد مي كنند كه آرامش را از آنان سلب و ناراحتي‌ها و ناهنجاري اجتماعي را در ايشان تشديد و از آنها انسانهايي خسته و نااميد مي‌سازد. در چنين شرايطي شعر يك شاعر مي تواند غمها و اندوه ها را از دل يك فرد بزدايد و به جاي آن بذر اميد و نشاط و باور بنشاند.