بهينه‌سازي كشت درون‌شيشه‌اي پسته بادامي ريز زرند با استفاده از جوانه‌هاي جانبي

پسته بادامي ريز زرند به‌دليل حساسيت كم به بيماري گموز، تحمل شوري و سازگاري با پيوندك رقم‌هاي تجاري به‌عنوان پايه در باغ‌هاي پسته ايران استفاده مي‌شود. در اين پژوهش اثر محيط‌ كشت (MS و DKW)، نوع و غلظت تنظيم‌كننده‌هاي ‌رشد گياهي بر ريزافزايي اين پايه بررسي شد. بيشترين رشد ريزنمونه‌ها در محيط كشت نيم‌غلظتDKW به‌دست آمد. افزودن تركيب‌هاي آنتي‌اكسيدان و زغال فعال تاثير معني‌داري بر مقدار استقرار جوانه‌ها نداشت. بيشترين شمار نوساقه (5 تا 6 عدد در هر ريزنمونه) در محيط‌‌كشت‌ DKW حاوي 1 ميلي‌گرم در ليتر بنزيل‌آدنين (BA) يا حاوي 2 ميلي‌گرم در ليتر بنزيل‌آدنين و نيم ميلي‌گرم در ليتر جيبرليك‌اسيد (GA) و هم‌چنين در محيط كشت نيم‌غلظت DKW حاوي نيم ميلي‌گرم در ليتر بنزيل‌آدنين يا 1 تا 2 ميلي‌گرم در ليتر بنزيل‌آدنين و نيم ميلي‌گرم در ليتر جيبرليك‌اسيد به‌دست آمد. رشد طولي نوساقه‌ها در محيط كشت MS بيشتر بود (84/3 تا 5 سانتي‌متر). در مرحله ريشه‌زايي، محيط كشت نيم‌غلظت MS حاوي 2 ميلي‌گرم در ليتر ايندول-3-بوتيريك‌اسيد (IBA) و 05/0 ميلي‌گرم در ليتر نفتالن استيك‌اسيد (NAA) با بيشترين طول ريشه (48/4 سانتي‌متر)، شمار ريشه در هر ريزنمونه (5/4) و بالاترين مقدار ريشه‌زايي (36/86 درصد) پس از 4 هفته از زمان كشت، بهترين تيمار بود.