توسعه‌پذيري استنباط‌هاي فقهي قصص قرآن با محوريّت سوره يوسف

قرآن كريم به عنوان نخستين و معتبرترين منبع استخراج احكام شرعي نزد فقهاي فريقين به­شمار مي­رود. با اين حال از ظرفيت فقهيِ توسعه­پذير قرآن به دقت بهره­گيري نشده است. در اين ميان، استفاده از آيات غير فقهي مانند آيات قصص، براي استنباط احكام شرعي كمتر مورد توجه قرآن­پژوهان بوده است. پژوهش حاضر به شيوه تحليل محتوا، پس از بيان دلايل توسعه‌پذيري آيات احكام، در راستاي بهره­گيري از اين ظرفيت، به بررسي و استخراج احكام موجود در سوره يوسف و تطبيق آن با عناوين ابواب فقهي پرداخته است. يافته­هاي پژوهش نشان دهنده ظرفيت بالاي قصص در استنباط احكام شرعي است؛ به گونه­اي كه مي­توان ذيل سه عنوان عبادات، سياسات و معاملات، احكامي را از سوره يوسف استخراج كرد، از جمله: وجوب قرائت نماز به زبان عربي؛ جواز شرط­بندي در سبق و رمايه؛ احكام لقطه؛ مشروعيت تلاش در دفع تهمت؛ قبول ولايت از جانب سلطان جائر؛ مشروعيت كفالت و ضمانت.

This article has no abstract