تحليلي بر سياست هاي كاهش مسكن غير رسمي در ايران

از آنجا كه مسكن در سبد هزينه­ هاي خانوارهاي شهرنشين ايراني داراي بالاترين وزن مي­باشد،تعدادي از افراد به دليل ناتواني مالي در خريد مسكن روي به بازار غير­رسمي آورده­ اند.سياست ­هاي مسكن مي­تواند به عنوان ابزاري مؤثري در كاهش مسكن غير­رسمي وبهبود كيفيت­زيستي سكونت گاها عمل كند.سوال اصلي پژوهش اين است كه سياست هاي قبلي مسكن به چه ميزان سبب كاهش مسكن غيررسمي شده ­است و چه عواملي مي­تواند سبب افزايش كارايي اين سياست­ ها گردد.روش پژوهش به صورت توصيفي- تحليلي مي­باشد.در اين پژوهش ابتدا با مرور پژوهش­ هاي انجام شده وهمچنين بررسي برنامه­ هاي پنج ­ساله توسعه اقتصادي و اجتماعي، سياست­ هاي مرتبط با مسكن غير­رسمي استخراج ومتغيرهاي مربوط به هرسياست تعيين گرديد.با توزيع پرسشنامه در ميان 100 نفر از متخصصان در دسترس حوزه مسكن داده­ هاي مورد نظر گردآوري شد .براي تجزيه و تحليل داده ­ها از روش مدلسازي ساختاري وتحليل عاملي تأييدي در محيط نرم افزارAMOSGraphic استفاده شده و با استفاده از ميزان بار عاملي و وزن رگرسيوني، اصلي­ ترين پيامدهاي هر سياست و متغيرهاي مؤثر برآن استخراج گرديد.نتايج پژوهش نشان داد اگرچه سياست­ هاي اصلي در زمينه مسكن غير­رسمي داراي نقاط قوت زيادي مانندكاهش هزينه­ هاي ساخت ­مسكن،كاهش مصرف­ زمين به دليل ساخت آپارتمان ها وافزايش كيفيت­ زيستي سكونتگاها مي­باشد اما اين سياست­ ها داراي نقاط ضعفي همچون كلي­ بودن برنامه ­ها،درنظر نگرفتن مشاركت ­مردم در توسعه مسكن و... مي­باشد.

this article has no abstract