رابطه بين شاخص توده بدني و شيوع بيماري ايسكميك قلبي در بيماران ديابتي نوع 2

گذر از بيماري‌هاي قابل انتقال به غير قابل انتقال ساليان زيادي است كه در همه كشورهاي جهان حتي در كشورهاي در حال توسعه اتفاق افتاده است. ديابت و عارضه ايسكميك قلبي آن از مهم‌ترين بيماري‌هاي دسته دوم هستند. در سال‌هاي اخير بحث در مورد نقش چاقي و افزايش وزن به عنوان عامل خطر هر دو بيماري مجدداً بالا گرفته است. هدف از اين مطالعه تعيين رابطه شاخص توده بدني و شيوع بيماري اسكميك قلبي در بيماران ديابتي نوع 2 در ايران مي‌باشد. روش كار: اين مطالعه در سال 1397به روش مقطعي بر روي 666 بيمار شامل كليه بيماران ديابتي نوع 2 ثبت نام شده در طرح پزشك خانواده جمعيت روستايي شهرستان ملارد انجام شد. جمع‌آوري اطلاعات از طريق بررسي پرونده‌هاي سلامت افراد انجام شد و تجزيه و تحليل داده‌ها با نرم افزار SPSS به روش Chi-square Test صورت گرفت. يافته‌ها: از اين تعداد 177 نفر مرد و 489 نفر زن بودند. يافته‌هاي مطالعه حاضر نشان دادند كه 73 نفر از اين بيماران ديابتي نوع 2 يعني 96/10درصد، (51 زن و 22 مرد) مبتلا به بيماري ايسكميك قلبي بودند. از نظر شاخص توده بدني 7/2% در گروه زير وزن نرمال، 9/21% در گروه داراي وزن نرمال، 37% در گروه داراي اضافه‌وزن، 4/27% در گروه چاقي درجه 1، 2/8% در گروه چاقي درجه 2، و 7/2% در گروه چاقي درجه 3 قرار داشتند. نتيجه‌گيري: طبق يافته‌هاي مطالعه حاضر اگرچه شيوع ديابت نوع 2 در افراد داراي اضافه‌وزن و با چاقي درجه 1 نسبت به افراد با وزن نرمال و يا زير وزن بيشتر است، ولي شيوع عارضه ايسكميك قلبي در بيماران ديابتي نوع 2 با اين روند مطابقت نمي‌كند و شيوع بيماري ايسكميك قلبي نه تنها در افراد با وزن نرمال كم نيست بلكه اندكي از چاقي درجه 1 كمتر و از چاقي درجه 2 و 3 نيز بيشتر است. همچنين توزيع بيماري ايسكميك قلبي در زنان و مردان ديابتي نوع 2 در بين گروه‌هاي با شاخص توده بدني مختلف باهم متفاوت بوده و در بيماران با وزن نرمال شيوع بيماري ايسكميك قلبي در زنان بيشتر از مردان است.

this article has no english Abstract