اهميت بافت چربي اپيكارديال در بروز بيماري هاي قلبي- عروقي

خطر بروز بيماري‌هاي قلبي- عروقي در افراد چاق بيشتر با تجمع چربي احشايي ارتباط دارد تا ميزان چربي زير جلدي. بافت چربي اپيكارديال نوعي از چربي احشايي مي‌باشد كه روي سطح قلب و بين بافت ميوكارد و پريكارد احشايي قرار گرفته است. امروزه با پيشرفت‌هاي سريع در زمينه تكنيك‌هاي غيزتهاجمي تصويربرداري از قلب، توجه زيادي به سمت تصويربرداري از بافت چربي اپيكارديال و پريوسكولار به عنوان شاخصي از چربي احشايي معطوف شده است كه مي‌تواند براي تعيين خطر بيماري‌هاي كارديومتابوليك بسيار دقيق و اختصاصي باشد. اهميت بافت چربي اپيكارديال به اين دليل است كه ميتواند از طريق فعاليت‌هاي پاراكرين بسياري از عملكردهاي فيزيولوژيك قلب و عروق قلبي را تحت تاثير قرار دهد. بافت چربي اپيكارديال به عنوان يك ارگان ترشحي شناخته شده است كه مي‌تواند با آزادسازي پروتئين‌هاي مختلف كه آديپوكين نام گرفته‌اند به صورت مستقيم و موضعي بافت‌ها و عروق مجاور خود را تحت تاثير قرار دهند. نتايج متعددي تا به امروز نشان داده‌اند كه ترشح آديپوكين‌هاي التهابي از بافت چربي اپيكارديال نقش مهمي در ايجاد آترواسكلروزيس و ساير بيماري‌هاي قلبي-عروقي داشته باشد. با اين حال هنوز مكانيسم دقيق فرايندهاي التهابي به خوبي شناسايي نشده است. در اين مقاله برخي از نقش‌هاي مهمي بافت چربي اپيكارديال در بروز بيماري‌هاي قلبي- عروقي توضيح داده شده است.

This Article has no Abstract.