مهدويت در آينه تربيت

مهدويت، يكي از آموزه‌هاي مهم اسلامي به‌ويژه شيعي است كه بيشتر ازمنظر اعتقادي مورد توجه جامعه قرار گرفته است. گرچه پژوهش­هايي در ارتباط با كاركردهاي تربيتي اين آموزه انجام شده است، اما كم‌تر پژوهشي است كه به‌صورتي منسجم و نظام‌يافته اين آموزه را ازمنظر تربيتي مورد بررسي قرار داده باشد. در اين نوشتار برآنيم تا از منظري تربيتي و نسبتاً نو، به اين آموزه اصيل بنگريم و با واكاوي وجوه تربيتي آن، مشخصات تربيت مهدوي را تبيين كنيم. براي دستيابي به اين هدف، با بهره­گيري از رويكرد كيفي و روش توصيفي ـ تحليلي به گردآوري داده­هاي موردنياز پژوهش به شيوه كتابخانه‌اي پرداخته شده است. بدين‌معنا كه ابتدا به گردآوري تعاريف مختلف از تربيت و توصيف آنها و سپس اختيار تعريفي مبتني‌بر تحليل به‌دست‌آمده از آن تعاريف و مؤلفه­هاي آن اقدام شده است. سپس تعريف مهدويت و روايات به‌دست‌آمده در اهميت باورداشت اين آموزه از نظر گذرانده شده است. درپايان، با بررسي تحليلي بين مؤلفه­ها و ابعاد تربيت و خصائص منتظران كه در روايات معتبر از آن سخن به‌ميان آمده است، ضمن تبيين سه وجه تربيتي مهدويت و «انتظار» به‌عنوان يك جريان ترييتي، به بيان آسيب­هاي احتمالي كه براي هريك از وجوه شناسايي‌شده در تربيت مهدوي امكان‌پذير است، پرداخته شده است.

this article has no abstract