مقايسه اثربخشي توان‌بخشي شناختي- رايانه‌اي و تمرين‌هاي عملي عصب‌روان‌شناختي بر بهبود سرعت، صحت و درك خواندن دانش‌آموزان مبتلا به اختلال نارساخواني

در زمينه توان‌بخشي دانش‌آموزان نارساخوان شيوه‌هاي متعددي مورد آزمايش قرار گرفته است. هدف پژوهش حاضر مقايسه اثربخشي توان‌بخشي شناختي-رايانه­اي و تمرين‌هاي عملي عصب‌روان‌شناختي بر بهبود سرعت، صحت و درك مطلب كودكان نارساخوان بود. روش كار: روش پژوهش نيمه آزمايشي و از نوع پيش‌آزمون- پس‌آزمون چند‌گروهي بود. جامعه آماري را كليه دانش­آموزان ابتدايي مبتلا به اختلال نارساخواني شهرهاي آمل و محمودآباد در سال تحصيلي 98-1397 تشكيل دادند كه به مراكز اختلال يادگيري اين دو شهر ارجاع شده بودند. تعداد 45 نفر به روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب و با آزمون‌هاي هوش ريون و نارساخواني نما ارزيابي شدند. بعد از تأييد تشخيص توسط كارشناسان، به‌صورت تصادفي در دوگروه آزمايشي و يك گروه گواه قرار گرفتند. مداخله به دو شيوه توان‌بخشي شناختي-رايانه‌اي و عملي هركدام در 14 جلسه 45 دقيقه‌اي اعمال شد، ولي گروه كنترل مداخله‌اي دريافت نكرد. سرعت، صحت و درك خواندن در مرحله پيش‌آزمون و پس‌آزمون با آزمون نارساخواني نما اندازه‌گيري شد. داده‌ها با استفاده از تحليل كوواريانس چندمتغيري و آزمون تعقيبي بنفروني تحليل شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد كه توان‌بخشي شناختي رايانه‌اي بر سرعت و صحت خواندن اثربخشي بيشتري نسبت به روش توان‌بخشي عملي دارد، اما در مؤلفه درك خواندن، توان‌بخشي عملي اثربخشي بيشتري نشان داد. نتيجه‌گيري: نتايج بيان مي‌كند كه توان‌بخشي شناختي با كمك رايانه و تمرين‌هاي عصب‌روان‌شناختي بدون استفاده از رايانه در بهبود عملكرد خواندن كودكان نارساخوان مؤثر بوده و مي‌توانند به‌نوعي مكمل يكديگر باشند.

This Article has no Abstract.