تأثير توانبخشي قلبي مبتني بر تمرينات ورزشي به دو شيوه هوازي و هوازي - مقاومتي بر عملكرد بيومكانيكي عضله قلب بيماران قلبي (MI، PCI و CABG)

از آنجايي كه عملكرد ضعيف پمپ و اتساع بطن چپ، هر دو در توسعه نارسايي قلبي سهيم مي­باشند، بهبود عملكرد پمپ و محدود كردن اتساع بطن چپ هر دو از اهداف مهم درماني به شمار مي­روند. هدف از انجام اين تحقيق مطالعه تأثير توانبخشي قلبي مبتني بر تمرينات ورزشي به دو شيوه هوازي و هوازي - مقاومتي بر عملكرد بيومكانيكي عضله قلب بيماران قلبي (MI، PCI و CABG) بود. روش كار: در اين تحقيق نيمه آزمايشگاهي، 51 بيمار قلبي مرد ميانسال در محدوده سني 92/5±73/55 سال در پي MI، CABG و PCI شركت داشتند كه بطور تصادفي و به تساوي در سه گروه تمرينات هوازي، تمرينات هوازي – مقاومتي و كنترل تقسيم شدند. گروه­هاي تجربي به مدت هشت هفته تمرينات هوازي زير بيشينه انجام دادند، پروتكل تمريني بكار گرفته شده شامل سه جلسه در هفته تمرينات توانبخشي و هر جلسه فعاليت شامل سه بخش؛ گرم كردن، فعاليت اصلي و سرد كردن بود. گروه هوازي – مقاومتي علاوه بر تمرينات هوازي، دو جلسه در هفته به مدت 15 دقيقه تمرينات مقاومتي انجام دادند. يافته ­ها: بهبود معني­دار تمامي شاخص­هاي عملكرد بيومكانيكي عضله قلب شامل: كسر جهشي (001/0=P)، حجم پايان دياستول (001/0=P)، حجم پايان سيستول (001/0=P)، اندازه پايان دياستوليك بطن چپ (001/0=P)، اندازه پايان سيستوليك بطن چپ (001/0=P)، ضخامت سپتوم بين بطني (001/0=P) و ضخامت ديواره خلفي بطن چپ (001/0=P) در هر دو گروه تمرينات هوازي و هوازي – مقاومتي نسبت به گروه كنترل مشاهده گرديد. اين بهبود در گروه هوازي – مقاومتي برجسته­تر بود. نتيجه‌گيري: برنامه توانبخشي قلبي مبتني بر تمرينات ورزشي خصوصاً استفاده از تمرينات هوازي - مقاومتي حداقل به مدت هشت هفته، باعث بهبود معني­دار عملكرد بيومكانيكي عضله قلب بيماران قلبي مي­گردد.

This Article has no Abstract.