تبيين جامعه شناختي رابطه فردگرايي و تغيير در ساختار خانواده

زمينه و هدف: جامعۀ ايران به‌واسطۀ تحولات ساختاري و ارزشي در دو دهۀ اخير، تغييرات گسترده‌اي را در حوزۀ خانواده تجربه كرده است. تبيين‌هاي نظري متنوعي در مورد علل تغيير در خانواده ارائه شده است. برخي از آن‌ها بر نقش تغييرات فرهنگي نظير رشد فردگرايي تأكيد كرده‌اند. با رشد فردگرايي، تأكيد بر هويت فردي و شخصيت مستقل، مبناي تنظيم روابط اجتماعي مي‌شود. براي تبيين موضوع پژوهش از نظريه‌هاي اليزابت بك، ريتا والينوا و اريك وايدمر استفاده شد. روش: پژوهش حاضر به‌صورت كمّي و پيمايشي بين 754 نمونه از افراد متأهل بالاي 15 سال ساكن شهر بجنورد در سال 1398 انجام شد. داده‌ها با استفاده از پرسش­نامه، گردآوري و با استفاده از آزمون پيرسون و همبستگي كانوني تحليل شده است. يافته‌ها: نتايج آماره پيرسون حاكي از آن است كه بين فردگرايي و متغيرهاي تحقيق رابطۀ معناداري وجود دارد. نتايج: نتايج تحليل همبستگي كانوني نشان مي‌دهد ساختار خانواده ايراني تحت تأثير فردگرايي در چهار عامل مهم ازدواج­گريزي، انزواي اجتماعي، حمايت اجتماعي (خانواده، افراد مهم و دوستان)، توزيع قدرت (قلمرو قدرت، ساخت قدرت و شيوه اعمال قدرت) تغيير كرده است. در بين اين عوامل، انزواي اجتماعي (860/0) اولين متغيري است كه تحت تأثير فردگرايي تغيير مي‌كند.

This article has no abstract