افتراق معنايي در تحليل كيفي فضاهاي شهري (مطالعۀ موردي: خيابان سپه قزوين)

افتراق معنايي يكي از روش‌هاي پركاربرد در تحليل توصيفي و كيفي فضاهاي شهري است. فضاهاي شهري سنتي و معاصر همواره مدنظر و قضاوت مردم و كارشناسان قرار گرفته است. اين روش مي‌تواند مبنايي علمي براي قضاوت اين گروه‌هاي هدف قرار بگيرد. هدف از اين مقاله آزمودن تكنيك افتراق معنايي در تحليل كيفي يك فضاي شهري (خيابان سپه قزوين) است تا بر مبناي آن قضاوت صفات مورد نظر اين تكنيك صورت بگيرد. مسئلة اصلي پژوهش در تطبيق‌پذيري مؤلفه‌هاي عيني و ذهني و بررسي اختلاف و افتراق ميان اين مؤلفه‌ها در تحليل كيفي مناظر شهري است. تكنيك افتراق معنايي مي‌تواند با بهره‌گيري از ساز و كار علمي خود و بهره‌جستن از نظام سنجش دوگانه (دوقطبي) در اين موارد، متخصصان امور شهري را ياري كند و توانايي مديريت شهري را در حل مسئلة نابساماني‌ها و معضلات فضاهاي شهري افزايش دهد. افتراق معنايي بر مبناي صفات زوجي و ويژگي‌هاي دوقطبي در تحليل كيفي منظر شهري در اين مقاله، درمورد منظر يك خيابان شهري (خيابان سپه قزوين) آزموده شد. پژوهش حاضر كاربردي و توصيفي-تحليلي با تأكيد بر روش تحليل محتواست. شاخص‌ها و مؤلفه‌هاي ارتقاي كيفي فضاهاي شهري در دو بعد عيني (زيبايي، نظم، تداوم، تكرار، تقارن و شفافيت) و ذهني (معنا، اصالت، آرامش، خوانايي، جذابيت و هماهنگي) تقسيم شده است و نتايج پژوهش حاكي از آن است كه برداشت‌هاي مؤلفه‌هاي عيني و ذهني از مناظر شهري ميان مردم و كارشناسان متفاوت است و كيفيت‌هاي مؤلفه‌هاي ذهني در فضاهاي شهري مشخص‌شده مطلوبيت ندارند.

this article has no abstract