كارآمدي تغييرات روشنايي در شناسايي پوسيدگي‌هاي راجعۀ پروگزيمال در راديوگرافي بايت وينگ ديجيتال: يك مطالعۀ تجربي

The Efficacy of Brightness Changes on Detecting Proximal Recurrent Caries in Digital Bitewing Radiograph

مقدمه: امروزه، اغلب سيستم ­هاي تصويربرداري ديجيتال انواع مختلفي از تكنيك ­هاي پردازش تصوير را در دسترس قرار مي ­دهند. از­ اين­ رو، هدف از مطالعۀ حاضر مقايسۀ عملكرد راديوگرافي ديجيتال با درجات مختلف روشنايي در شناسايي پوسيدگي راجعۀ پروگزيمال بود. روش بررسي: در اين مطالعۀ آزمايشگاهي در هر دو سطح پروگزيمال 52 دندان پرمولر سالم، حفره جهت ترميم كلاس II آمالگام ايجاد شد. ضايعات پوسيدگي به­ صورت مصنوعي توسط فرز روند 0/5 ميلي­متري به صورت تصادفي در هر دندان ايجاد شد و با آمالگام ترميم گرديد. 104 سطح پروگزيمال دندان­ ها براي تعيين محل پوسيدگي راجعه شماره­ گذاري شد. راديوگرافي­ هاي ديجيتال استاندارد با استفاده از سيستم Digora® Optime به­ عمل آمد. تصاوير در درجات روشنايي مختلف (تنظيمات روشنايي به ميزان 25 درصد را به ­عنوان روشنايي كم و 50 درصد را به­ عنوان روشنايي متوسط و 75 درصد را به­ عنوان روشنايي زياد در­نظر مي­گيريم) توسط دو مشاهده ­گر ارزيابي شدند. يافته­ ها: شاخص­ هاي برآورد اعتبار شامل حساسيت و اختصاصيت محاسبه شد و نيز صحت كلي با استفاده از آناليزهاي تحت منحني راك محاسبه گرديد. بين حساسيت، اختصاصيت و صحت كلي تصاوير در هر دو مشاهده ­گر در درجات مختلف روشنايي اختلاف معني­ دار آماري وجود داشت(p<0/001). تصاوير با درجۀ روشنايي متوسط و تصاوير با درجۀ روشنايي زياد به ترتيب بيشترين و كمترين ميزان حساسيت، اختصاصيت و صحت كلي را در بين تصاوير داشتند. نتيجه ­گيري: تغييرات روشنايي براي تصاويري كه جهت شناسايي پوسيدگي راجعۀ پروگزيمال استفاده مي­ شوند، مي­ تواند به عنوان يك ابزار كمكي مورد استفاده قرار گيرند. تصاوير با درجۀ روشنايي كم و تصاوير با درجۀ روشنايي زياد ضعيف­ ترين عملكرد را داشتند و جهت شناسايي پوسيدگي راجعۀ پروگزيمال توصيه نمي ­شوند.

.اين مقاله فاقد چكيده لاتين مي باشد